Kıvır kıvır saçları terden alnına yapışmış ve 10 dakikalık tenefüse bir futbol maçı sığdırmış minik oğlan ile geniş omuzlu kirli beyaz sakallı,haşin bakışlı adamın aynı kişi olduğuna inanamıyorum.Tıpkı eteğini belinden kıvırıp kısaltmış, uzun saçlarını öğretmen kandırırcasına bolca tokalamış cilveli küçük kızla, göbeği kendinden önce giden saçlarına aklar vurmuş kadının aynı insan olduğuna inanamadığım gibi.Ya anılarım kandırıkçı, ya da gerçekler ahanda bu kadar acı.
👀
En küçüğünü orta birde, en büyüğünü lise sonda okuttuğum öğrencilerimin hiç birini bugün anılarımdaki halleriyle bir araya getiremiyorum.Saçlarını kestirmemek için idareci veya sınıf öğretmeninin elinden onlarca kez kaçabilen delikanlının uçak pisti gibi açılmış bir kafayla sosyal medyadan bana gülümsemesini nasıl kabullenebilirim?Benden kaçtın ama hayata sobelenmişin demez miyim şimdi ben?Yıllar bu kadar mı acımasızmış meğer?
👀
Sosyal medyada beni bulup gelen her öğrencimle çok mutlu olmanın yanı sıra şu an çocuk veya torun sahibi öğrencilerimin ortaokuldaki halini hatırlamam zaman trawması yaratıyor bende.Sınıfın içindeki halleri ile şimdikiler aynı isim üstünde buluşamıyor ne yazık ki.Ne çok değişmiş, ne çok büyümüşler hepsi.
👀
80 lik nine olarak tanıdığınız bir kadın 12 yaşına dönmüş haliyle, bugün karşınıza gelse ne kadar çuvallarsanız ben de bunun tersi durumlar için aynen öyle çuvallıyorum. Resimlere bakıyorum, bakıyorum içinden çıkamıyorum.Ben abla abi, ben dede, amca, ben teyze, nene okutmamıştım oysa, ne ara oldu bunlar ?Ben mi ışınlandım başka bir zamana yoksa şakası bol bir oyunun içinde miyim?Karma karışık artık isimler,yüzler okullar sınıflar ve anılar.
👀
Bu oyun aslında hüzün dolu.Şakacı ama hüzünbaz tüm yıllar.Tahta önünde sohbet ettiğim,koşma, konuşma diye uyardığım çocuklarımı kim aldı onları bana geri verin yıllar…
Şakacı Ama Hüzünbaz Tüm Yıllar
