1970 li yıllardı.Ablam eğitim için Almanyaya gitmişti.Oralarla ilgili izlenimlerini dinlerken söylediği bir bilgi genç yaşımda beni çok şaşırtmıştı.Ablam,”Almanyada meyvelerin taneyle,karpuz ve kavunun dilimle satıldığını söylemiş,insanlar tane ile muz bile alıp yiyorlar”demişti. Ben o zaman Almanlara çok acımış,ne kadar fakirler deyip hayıflanmıştım.1 tane elmanın, bir dilim karpuzun satın alınabileceğini algılayamamıştım. Yazıktı Almanlara.
Oysa bizim ülkemizde öylemiydi ya.Annem pazara gider,kilo kilo meyve sebze alır evimize getirirdi.Hatta aldıklarını taşıyamaz, sırtında küfesi olan hamala para verip taşıtırdı.Sonra kendisi önde hamal amca arkada eve gelirdi.Ağzına kadar dolu küfeyi biz boşaltırken, hammal amcaya yiyecek,içecek ikram eder dinlendirirdik.
O tarihlerde biz ürettikleriyle dünyanın kendine yeten ilk beş ülkesinden biriydik.Tarlalarımızdan,bağlarımızdan, bahçelerimizden ürün fışkırırdı.Ve annem tek maaşlı bir evin kadını olarak yiyeceklerimizi her cuma pazardan fileler dolusu alır bize yedirirdi.Bir maaş bol bol yeterdi buna.Bir de üstüne üstlük,babamın verdiği pazar parasından da para artırır,kötü günler için mendile sarar saklardı.
Ya şimdi ,biz ne olduk.Taneyle alıyoruz meyveyi sebzeyi.Karpuz kavun dilimle satılıyor marketlerde.Hamal amcalar yok şimdi. Tarım bitti ,ürün azaldı.Çoğu tohumu dışardan almaya başladık. Küfelerin yerini pazar arabaları, poşetler aldı. Onlar da boş kaldı. Maaşlar hiç bir şeye yetmiyor.Artık pazar parası artırıp saklamıyor kadınlar.Onların sarıldığı mendiller de bomboş.Zaten kumaş mendil bile yok piyasada.
Anlayacağınız bizim acıdığımız Almanlar,gözyaşımızı silelim diye kağıt mendil yolluyorlar artık bize.Neydik,ne olduk.
NEYDİK BİZ
Dediler ki