Benim aksiyon heyecan, korku,cesaret,güç kuvvet gerektiren hiç bir hobim olmadı.Kendimi oralarda aramadım hiç.Kuvvetimi,cesaretimi ispatlamak gibi girişimlerde de bulunmadım.Ayağımın yerden ayrılmaması yetti bana.Uçmak,düşmek, fırlamak,tırmanmak, atlamak gibi efor gerektiren spor ve eğlencelerden hoşlanmadım.Kalbimin kanat takmasına, gereksiz takırdamasına izin vermedim.
.
Beni dışardan görenler, aslan gibi kadın ya da Erkek Fatma deseler bile, tam tersi ben hiç o kadar yiğit olamadım.Elimde çekiç ve çivi ile dolanıp tamiratlarımı yaptım fakat, Kakalak görsem,terliğimin tekini fırlatıp kaçtım.
Annemin elime verdiği tabağı komşuya götürüp veremeyecek kadar utangaç,ağız dalaşlarına giremeyecek kadar çekingen,bindiğim dönme dolap en tepede durduğunda korkudan ağlayacak kadar paçasızdım.
Çıtkırıldım olup, nazlanıp kıvırtıp zavallılık gösterilerine girmedim.Birilerinin yardımına ihtiyaç duyan beceriksiz bir kadın olmayı kendime hiç yakıştırmadım.Yapabiliyorsam yaptım.Yapamam ki demedim.Çabaladım.Kendi sade hayatımın cabbar bir oyuncusu olsam bile adrenalin tutkum yoktu.Heyecanlamayı hiç sevmedim.
Bulduklarımla yetindim.Sondaj yapıp jelibom aramaya kalkmadım.Hiç bir yaşımda dünyayı tutup sallarım diye özgüven sahibi de değildim.Ne olduysam en iyisi,en başarılısı olmak yetti bana.Gösteriş için, desinler diye shov yapmadım. Aslım gibi gezdim yıllardır fotokopim gibi değil.
Sıradışı,macera peşinden koşan,serüven düşkünü insanlara özenmedim.Dağ bayır dolanıp,ot çöp toplayamadım.En cesur hareketim çocukluğumda meyve çalmak için ağaçlara tırmanmaktı anlayın halimi siz.Hayat puzzelımın en renksiz tek parçasıyım sanırım ben.
Savaşçı bir ruhum,mücadeleci bir yanım,kafa kol koparan kuvvetim olmadıki size sayfalar dolusu yazayım.Peki niye yazdım şimdi bunları ben.Vallahi bilmiyorum billahi bilmiyorum.Saldım sözcükleri,nereyi buldularsa oturdular.
Dediler ki