14 ŞUBAT 2021
İlk aşk öykülerinin en yoğun yaşandığı yerler okullardı.Cebirin, Geometrinin, kimyanın arasından aşk fısıldamasa olmazdı.Fizik defterinin içinden, mektup düşmezse mutsuz olurduk. Arkadaşlarımızı aracı yapıp arkadaşlık teklif edip alırdık.Okulu kırıp sinemalara parklara kaçardık.Aşk için yaşardık.
Yaz kamplarına,yazlıklara gitme şansı olanlar için aşklar deniz kenarına inerdi.Birlikte denizlere girilir, kumsalda romantik yürüyüşler yapılır,geceleri diskoya gidebilmek için türlü taklalar atılırdı.Aileler ateşle barutu yanyana getirmemek için tüm tedbirleri alır,barikatlar kurardı.
Tüm bu sıkıntılara rağmen cesurdu aşk için gençler.Kız abileri veya babaları “görüşmeyeceksin o oğlanla bacaklarını kırarım” dedikçe,kırık bacakdan korkmayan genç kızlar aşkları için mücadele ederdi. Kapı olmasa pencere,pencere olmasa baca her zaman aşka varırdı.Cesur delikanlılar aşkını itiraf eder,utangaçlar kıvranır,meler gezerlerdi.Kaçamak bakışmak,görürüm diye sokağından geçmek,ilk fırsatta elini tutmak,şiirler yazıp,şarkılar armağan etmek aşkın en gösterişli yanlarıydı.Aşk mertliğini bozmamış,kirlenmemiş,çirkinleşmemiş haliyle yürekleri sarıp sarmalardı.
Bugün çeçmişi, geçmişteki iyi ve güzel her şeyi özlemek çok yoruyor insanı.Yaşarken yorulmadığın her duygu ve anı şimdilerde boğazında bir düğüm,burnunda bir düğüm oluyor.Yarın sevgililer günü,ben de bu satırları bugüne özel yazayım istedim.İçinde aşk olsun,sevgi olsun,sevgili olsun dedim.Ne yazarım diye dolanırken anı dünyamda tanıdık yüzlere rastladım.Siyah saçlı,siyah kaşlı ve siyah önlüklü bir oğlanın Almanyadan amcasının getirdiği kurşun kalemi bana hediye etmesini hatırladım.Almanya,kalem ve kara kaşlı oğlan yüreğimi titretti.Büyüdük,titredik titrettik,girdik son viraja.Aşk hala var.Ama bir kurşun kaleme bir kalp armağan edecek kadar masum mu bilemiyorum.Yanıtı; titredim,titriyorum,titretiyorum ve titreteceğim diyenler versin.Herkesin sevgi günü kutlu olsun.