Adam ağaç gibi yaşadı gitti be; meyve de verdi kök de saldı. Eğilip bükülmeden,sözünü sakınmadan da diyeceğini dedi.Benim bu sözleri kimin için söylediğimi merak ediyorsanız; son günlerde hayata veda eden bir iki sanatçı için söyledim diyebilirim. İşinden,düşünce ve onurundan taviz vermeden,kimsenin kapısında kul olmadan,halkından kopmadan yaşayıp giden ve kendi öyküsüne son yazan kişileri siz de biliyorsunuz zaten.Çok seneler önce rahmetli babamın dosyaları içinde 1964 senesinde emekli olup Türk silahlı kuvvetlerine veda ederken düzenlenen törende yapacağı konuşma için yazdığı metnini bulmuş defalarca okumuştum.Askerliğe ve vazifesine sevgisini ifade eden duygusal sözlerin bir yerinde”BEN NOKTA KADAR MENFAAT İÇİN, VİRGÜL KADAR EĞİLMEDİM” diye yazmıştı.Hiç unutmam bu sözünü.Yaşama amacım yapmıştım,hala yapmaya da gayret ederim.Yani ben de babam gibi çıkarlarım için eğilmeden ve ölümsüzlüğe geçen kimi sanatçılar gibi ağaç olup yaşamayı seçiyorum.Çünkü hayatın hiç bir amacının insanın kendinden,gururundan,inanç ve düşüncelerinden, saygınlık ve itibarından vazgeçmesine sebep olamayacağını düşünüyorum.Çizgisini değiştirmeyen, kendini ve düşüncelerini küçültmeyen büyük gönüllü her insana hayranlık duyuyorum.Bu tür kişiler çok azalsalar da biz ve bizim gençlerimiz çoğaltmalı bu saygın insan örneklerini.Bir ölür bin diriliriz diye bağırırdı 1970 yıllarında sokaklarda gençler.Şimdi bizde kendine ve hayata saygılı duyan bireyler olarak çoğalmalı ve ağaçlar gibi ayakta ölmeliyiz.
AĞAÇ GİBİ
