Tarafımıza yazılmış ilaçları almak üzere girdiğim eczanede oturup bekliyordum.
👣
Tam karşıda bulunan lisede çalan zille öğrencilerin bahçede toplanmaya başladığını gördüm.Saat daha 10 du. Karneler dağıtılmıştı. Gençler ellerinde karneleriyle son gün seremonisini yapıyorlardı.Öğrenciyken kaygı, telaş içinde karne beklediğim günler geldi aklıma.Anne ve babamı üzmekten çok korkardım. Kalbim gümbür gümbür atarak alırdım karnemi. Çok süper karneler getirmedim eve. Taktirlik,teşekkürlük bir öğrenci de olmadım. Şimdi ki kadar kolay alınmıyordu o belgeler çünkü.İnekleyip okulda rekorlar kıran, ama insanlıktan zerre nasiplenememişlerden hiç olmadım.Orta halliydim okulda da.Sınıfta kalmadan paçamı kurtarıyordum.
👣
Okul başarısının, hayat başarısı ile başa baş koşmadığını anlamıştım. Çok sevilen bir öğrenci olmanın, çok başarılı bir öğrenci olmak kadar değerli olduğunu bildim hep. Öğrencilerimde de başarıdan çok vicdan, iyi niyet,güler yüz, edep, saygı aradım.Notla kimseyi korkutmadım.
Bugün baktım da çocuklarda hiç çoşku, heyecan, sevinç yoktu.Sıradan bir gün gibiydi her şey.Çamaşır suyuyla karne notlarını değiştirip anne ve babalarını kandıran gençlerdeki ruh yoktu hiç birinde.İnternet devrinde veliler ,her bir şeyi görüyor sene içinde zaten.Tadımı kaldı karnenin…
👣
Karneyi elle yazdığımız meslek yıllarında okuldaki binlerce öğrencinin karnesini tek tek yazardık.En yorucu ama en eğlenceli çalışma günlerimiz onlardı.Gece yarılarına, sabahlara kadar gruplar halinde çalışır,yer içerdik.Ah anılar ah.Evet bir öğretim yılının daha yarı yıl tatili başladı bugün. İlgili herkese güzel günler,iyi dinlenmeler.Gerisi zart ve de zurt zaten.
Ah Anılar Ah
