2015 yılının bu günlerinde Balkanlara yaptığımız gezinin anılarda kalan fotoğraflarını görüp mutlu oldum bugün. O gezide gördüğüm yerlerin güzelliği kadar, Selanik’de Atamın doğduğu evin tam karşısındaki kafede oturup, kahve içip düşünmenin tadı hala damağımdadır. Hiç bir kahve o tadı vermedi bir daha çünkü.Hele Manastır şehrine girdiğimiz anda başlayan sulu sepken yağmuru, şemsiyesiz,montsuz,bez ayakkabılarımızla büyük önderin eğitim gördüğü askeri idadiye kadar yürüyüp,okulu ve müze olan bölümü gezişimi unutmam mümkün değil.Türk kafilesini gördüğü anda ağlamaya başlayan gökyüzü,bedenimizde kuru giysi bırakmasa da gönlümüz sıcacıktı inanın.Sudan çıkmış sıçanlık bile, ulu önderin izini sürmemize engel olamamıştı.Marşlar söyleyerek ruhlarını şad etmiştik,o topraklarda şehit olan tüm Türk müslüman kardeşlerimizin.Sırbistan haricinde gittiğimiz her ülkede insanları ve Türk tarihinin izlerini zevkle ve merakla gözledim.Ancak Sırpları gene sevemedim.Bunda da müslümanlara yaptıkları zulümün etkisi çok büyük biliyorum.Okuduklarımın, seyrettiklerimin etkisi bir ömür sürecek belli .İyi ki gidip görmüşüm dediğim on günlük çok güzel bir geziydi.Harika bilgiler edinip,anılar biriktirdim.Daha sonraki yıllarda aynı günlere bir ameliyat,bir pandemi sığdırıp o günlerimin hep kulaklarını çınlattım ben.Bu salgın belasının yakamızı en kısa zamanda bırakmasını ve yeni geziler yapabilecek sağlığımızın olmasını ne çok isterim.Sizin içinde istiyorum elbet.Ancak istemek benden paralar sizden haberiniz olsun.Haydi yeni hedefleri için hazırlanalım birlikte.Bir Katar,bir Somali,bir de Sinovakımın ana vatanı yakışmaz mı gezmeye?
BALKANLAR
