Başında kavak yelleri esmeyen,hayallerinde gök kuşağı gezdirmeyen, ayakları yere basan insanlardan biriydim ben.Evin en küçüğü olduğumdan,en son anne ve babayla evde kalan ben oldum. Olgunlaşmamı sağladı bu durum. Olgunlaşmam ise sorunlar ile baş etmeyi öğretti bana.Havai ve hoppa olamadım hiç.Ailemin ve ülkemin gündemini takip ettim.Baba vasiyeti nedeniyle; kefil olmaktan ve aktif siyaset yapmaktan hep uzak durdum.
💛
Gerek öğrenciliğimde gerekse meslek yaşamımda ne yazık ki o zamanın ülkücü gençlerinin çok eziyetlerine şahit oldum. Öğrencilerimin ve bu görüşü benimseyen meslektaşlarımın etraflarına karşı takındıkları tavırları üzüntüyle gözlemledim. Aşırıya gidenlerin kafa göz patlatmalarını gördüm.Şahsıma karşı yapılmış tek bir üzücü olay yaşamadığım ve söz duymadığım halde bu nedenlerle ülkücü görüşü sevmedim.Ama asla hiç bir öğrencimin bu konuda hakkını yemedim, kalbini kırmadım. Onlar hep dostumdular.Hala da öyleler.
💛
Eski zamanın beni korkutan, ülkücüleri serttiler, merttiler.Cesurdular. İnandıkları bir davaları ve liderleri vardı.Sokaklardan, salonlara çekilmiş sindirilmiş şimdiki ülkücülerin ise hiç bir şeyleri yok.Kaba saba olsalar da eskiler, şimdikinden iyiydiler be. Çünkü vardılar.Çünkü baston, çünkü stepne değildiler. Yürüdükce titretirlerdi zeminleri.
💛
Okullarımızın, mahallelerimizin en populer ülkücü liderlerinin sevgilileri veya eşleri genelde arkadaşımdı.Pırıl pırıl kadınlar, ahlaklı merhametli insanlardı onlar.Ben ülkücü adamlardan korkarken, ülkücü kadınlarla kankaydım😀.Bu yüzden baskıları atlatıp, dayak yemeden ve başım belalara girmeden atlattım gençlik ve meslek yıllarımın nice zorluğunu.Niye mi yazdım yine siyaset kokan bu yazıyı?Geçmişi hatırladım birden bire.İçim acıdı çok acıdı.Okuduğum gazete elimden düşünce ayılıp yazmaya başladım…
Başımda Kavak Yelleri
