Ne çok düşüncem var bu aralar.Başını yastığa boş koyan insanlara imreniyorum.Tek tek hallettiğimi sandığım, bitti diye umduğum düşüncelerimin yerine nedense hep yenileri toplaşıp geliyor.Hiç boş kafa olamıyorum.5 çocuklu bir kadın kadar yorgun ve kaygılı, saatlerce duvar ören bir usta kadar tükenmiş,yarın sınava girecek bir öğrenci kadar heyecanlı oluşum boş kafalı olmayı başaramadığımdan kaynaklanıyor.
⏰
Oysa 3 yıl önce bypass ameliyatı olduğumda çok umutlanmıştım. Huyum değişecek,gamsız ve arsız olabileceğim sanmıştım.Çünkü herkes bu ameliyatı geçirenlerin huyunun değiştiğini,ters kişilikler sergilediklerini söylüyordu.Ama yok, daha sinirli olmamın dışında bende tık yok.Bunu bile başaramadım ya yuh olsun bana.O kadar normalim ki bu ameliyatı olduğuma kendimi bile inandıramıyorum.😂😃
Yani yine kendime dert ve düşünce,korku ve panik yaratmakta mahirim anlayacağınız. 🕡
Kör olmak, sağır olmak dahası embesil olmak işe yarar mı bilmem ama bencil olmanın işe çok yarayacağına inanıyorum. Çünkü böyle insanlar tanıyorum hayatla çok barışık geziyırlar. Sadece kendini sevecek ;vatan, millet, aile, akraba, eş, dost tınlamıyacaksın. O zaman kafa boş kalıyor bence.Gelecek kaygılarının insanı sarıp sarmaladığı radikal kararlar almaktan çok korktuğumuz yaşlardayız artık. Yaşıtlarımla yaptığımız sohbetler hep aynı duyguları içeriyor.Kime baksam delice, doyasıya, ölesiye bir mutluluk içinde değil.Sahte gülüşleri kondurmuşlar yüzlerine…Düşünüyorum düşünüyorlar,düşünüyoruz.
⏰
Offf boş kafa istiyorum boş kafa.Sanki kelle paça ister gibi şipariş verdim mutfağa değil mi?Keşke huyum değişseydi. Keşke.Dert üstü deva üstü olsaydım. Tuttuğum elimde kalmasaydı,cebimden para kaçmasaydı.İlacımın yan etkisi olmasaydı,araba arıza yapmasaydı.Kış gelmeseydi,göç gerekmeseydi.Dİ Dİ Dİ DI DI ve niceleri.
Boş Kafa Lazım
