Askeri lojmandaki odamızda kardeşlerimle uyuyorum. 3-4 yaşlarındayım.Oyun çocuğuyum daha.Bir şeyden anladığım yok.Dilim dönüp düzgün konuştuğumu bile sanmıyorum.Evimizin çok erken saatte zilinin çalmasını,annemin heyecanlı konuşmalarını, kardeşlerimin seslerini duyup uyanıyor ve babamın evin içinde bir o yana bir bu yana koşarak hazırlanıp giyindiğini görüyorum.Uykudan aniden ve ses duyarak uyanmış üç kardeş pijamalarımızla yataktan çıkmış,antrenin tam ortasında ki halının üstünde şaşkın şaşkın etrafa bakınıyoruz.
Annemiz kaygılı ve ürkmüş halde.Babamız üniformasını çabucak giymiş,belindeki kalın kemere siyah bir şey takmış sessiz ama şefkat dolu gözleriyle hepimize veda edip kapıdan çıkıyor.Cama koşuşuyoruz hepimiz.Babamız çok erken saatte kendisini almaya gelen askeri bir jeepe binip gidiyor.
Takvimde 27 Mayıs 1960 yaprağı sallanıyor. Radyoda kalın sesli bir adam yüksek sesle konuşup duruyor. Evimizde hiç alışıldık olmayan o kaygı, telaş, korku heyecan ortamı ve babamın gidişi dışında o güne ait başka ve fazla hiç bir şey hatırlamıyorum.Daha sonraki günlerde babamı evde daha az gördüğüm çok çalıştığı için ,erken gidip geç geldiği çok üzgün olduğu, annemin onu hep pencerede beklediği silik puslu bir anı şimdi.
Sonradan aklım erdikçe o günden ezberime aldığım darbe ve ihtilal sözcüklerinin anlamını anlıyorum.Bir çok komşu teyzenin bizim eve gelip eşleri görevden alındığı için çok ağladığını öğreniyorum.Annem de ağlarsa diye çok korkuyorum.Annem bu sebeple ağlamıyor.Ama korkusu hiç geçmiyor.
Bu tarihi olayın diğer bölümlerini ise daha sonradan çok merak ediyor ve çok fazla sayıda kitap okuyarak her şeyi öğreniyorum. Merakım gidiyor ama hüzün çöreklenip kalıyor yüreğimde.Nedenini, niçinini,keşkesini bugünkü yazıma katacak değilim. Ama üzerinden tam 6o yıl geçmiş olmasına rağmen unutamadığıma göre çok acı, çok korku bırakmış bende demek.Daha sonra nice korkuları ve darbeleri yaşayacağımdan habersiz etkilenmişim minicikken bile.Darbe eh kaka cıssss…