Hayatım hep doktor korkusuyla geçti.Bu korku canımın tatlı olmasıyla ilgili değildi.Rastladığım sinirli,azarlayıp tersleyen doktorlar yüzünden beyaz önlük fobim oluşmuştu.Yaşadığım olumsuz deneyimler panik yaratmıştı bende.Bu nedenle bir ömür tırstım doktorlardan. Korkum bir dönem nefrete bile dönüştü.Yoğun bakımda yatan annemi yaşarken son kez görmeme izin vermeyen bir doktor yüzünden isyanım ve doktor allerjim çok büyük boyutlara ulaştı.Kin dolu dolandım ortalarda. Bu arada elbette ben de hasta olup defalarca doktorlara muhtaç oldum.Yüreğim elimde geldim gittim yanlarına.Bir kaç görüşmede utanmadan ağladım bile.Bugün doktorların günü onlara git diyorlar.Onlarsız olamayız biz,onlar bizim herşeyimiz.Gitmezler,gitmeyecekler,gidemezler.Hayatımı 2 kere kurtaran, yaşamama sebep olan doktorlarımdan Rıfat Gürsoy ve Altay Tandoğan sayesinde doktorlara şükran duymayı öğrendim ben. Allah razı olsun ikisinden de.Onlara hep minnettar kalacağım.O doktorlarım sayesinde hayattayım ama hala beyaz önlük görünce çok heyecanlanıyorum.Dudaklarına gülümsemeyi konduramayan dövecek gibi konuşan, sabrı tükenmiş tüm hekimlerden kaçıyorum.Ama korksam da tüm doktorları çok seviyorum.14 Martta hep aklıma geliyorlar. Bugün beyaz önlük fobimi en alt düzeye indirmemi sağlayan,doktordan arkadaş dost,kardeş olurmuş duygumu çoşturan canım diş doktorum Z.Gamze Doğan nasıl anmam. Kalp destekçilerim sayın Prof Dr. Nesrin Demirsoy ve sayın Prof Dr Levent Gökgöz hocalarımı nasıl unutabilirim.?Biz hastaları,sevgili doktorlarımızın can dağıtmaya devam ettikleri meslek mücadelelerinde akıllarına hiç düşmesek bile,biz onları hep gönlümüzde ve dualarımızda saklıyoruz. Bayramınız kutlu olsun kıymeti bilinmeyenlerim.
DOKTORCUĞUM
