İnsanlar ne der diye yaşamaktan hep nefret ettim ben.İçimizi, huzurumuzu kaçıran bu şeytani duygunun beni esir almasını hiç istemiyorum.Hep direnip durdum bu vesveseye karşı.Umursamadığım hatta,bir terörist gibi bomba yüklü gezdiğim zamanlar olsa bile, ben de çevremdeki nice insan gibi bu düşünceden kopamıyorum.Desinler diye yaşamakta çok zorluk çekiyorum.Ne derlerse desinler ne düşünürlerse düşünsünler deyip de bunda tamamen başarılı olamamak çok can sıkıcı.İçimden geldiğince gülememek,kocamla kavga edememek ve tabiiki giyinememek sinir bozucu bir durum.Kendine yaşlılığı yakıştırdığı yıllarda benim pamuk anam hep koyu renkler giyerdi.Siyah kahverengi,lacivert renklerdi hep seçimi.En yumuşak rengi bejdi.Oysa Eflatunu,Lilayı,Turkuazı ne çok severdi.Alışverişte eli hep o renklere gider,ama hep kopkuyuları alırdı.Kızardım söylenirdim hep,neden neden diye?Olmaz kızım,ne derler sonra derdi.Yaşlıyım cart renk olmaz.Ne derlerdi?Kadına bak Eflatun,mor buluz giymiş derlerdi.Niye derlerdi,onlara neydi,desinlerdi.Keşke bunlara takılmasa sevdiği ruju,sevdiği renkte ojeyi sürseydi Pamuk kadınım.Geçen yarım asırlık zamana rağmen değişen hiç bir şey yok gönüllerde. Şimdi ben kırmızı,pembe, sarı ve tüm cart renkli giysilerimi ayıklıyorum bir bir.Olmaz ,giyilmez yaşlandım,ne derler sonra diyorum.Lanet ede ede,nefret kusa kusa elalemi düşünüyorum.Direnerek sözde umursamayarak özgürlüklerimi birer birer terk ediyorum.Çoğunluğu kadın olan bu elaleme ne çok şey söylemek isterim oysa.Ankara kanalizasyonunu patlatabilirim mesela.Ama yapamam,yapmamalıyım hakkımda ne düşünür,ne söylerler sonra…
Ben dilini hiç birimiz öğrenemedik zaten.Baş parmağımızı sallayarak sen sen diyeceğimize,ben olsam diyerek karşudaki insana yaklaşmak ne güzel olur oysa.