Kafes arkası hayatlarımızda 2.haftayı geride bıraktık.Kafes arkası dedim de geçmişte kadın kısmısı yaşarmış böylesi yasaklı günleri.Kendilerini erkeklere göstermeden kafeslerin ardından hayatı izlerlermiş.Şimdi de bizler hayatı pencerelerin ardından izlemek zorundayız.Gelme diye diye,gitme diye diye geçiyor günler.
Ancak üzülerek görüyorum ki kafes arkası hayata inatla karşı çıkanlar var etrafta.Bu salgın bu koşullarda gitmez inanın.Dışarıda normal hayatını sürdüren sosyal yani fiziksel mesafeyi hiç tınlamayan çok insan var çok.Bugünler iyi günlerimiz olmadan sil sil hep silli günlerimizle feraha ereriz inşallah.Aklayıp paklamadığım silip yıkamadığım hiç bir şey kalmadı etrafımda.Bu günler çok sulu çok.
Elbette bende hayatımızı idame ettirecek ihtiyaçlarımızı almak için gerektiğinde kafesten kaçıyorum.Sabahın ilk saatlerinde şehir uyanmamışken sokağa çıkıp fırından toptan ekmeğimizi alıyorum.Aman öyle çok heyecanlanıyorum ki sormayın elim ayağıma dolaşıyor.Fırın diye nalbura girmişliğim olduğu gibi aldığım kağıt havlu tomarını, mahalle marketinde unutup gelmişliğim de çok oluyor.Sanki corona arkamdan kovalıyor da ben kaçıyorum.Kafes güreşcisinden beterim.Zıp orda zıp burda
Son çıktığımda elimdeki eldivenler araba kapısının kilit yerine şıkışmaz mı ne yapsam çıkaramadım. Kızdım sık nefes aldım,sık nefes aldım gözlük camım buzlu cama döndü.Hiç bir şey göremedim.Sol Elimde ki poşetlerle gözlüğü çıkaramadım.Kilide sıkışan sağ elimi çekiştirip durdum.Bu kadar ısrara dayanamayan eldiven yırtılınca kurtuldum cendereden.İddaya girsem eldiveni kapıya sıkıştırırım diye imkansız başaramam.Ama başardım işte.
Yırtılan eldivenin üst kısmı kolumda bilezik gibi kaldı,parmaklı bölüm ise sünnet arabasına takılmış havlu gibi benimle eve kadar geldi.Maskelerden gözlük camlarındaki buhar nedeniyle nefret ediyordum, şimdi de eldivenler nefretimde yerini aldı.Bir daha sefere kalın bulaşık eldiveniyle dışarı çıkmazsam namertdim.
Gelecek günler bana hangi maceraları yaşatacak bilmiyorum,dilerim hepimiz gibi benimde mutlu biten bir öyküm olur.Kolumda kalan naylondan bileziğimden alacağım güçle, yazım hayatımda size hoş dakikalar geçirtebilirim.Ümit hiç bırakma beni…
Aytül Kahraman