Hani bazen kendini tekrarlamaktan yorgu düşer ya insan.Hani gelen gün,geçenlerin aynısıdır ya.Son zamanlarda hep böyle geliyordu bana.Hep aynı şeyler,hep aynı düşünce ve duygularla kaygılar benimleydi.
Sıkılmayı bile akıl edemediğim alışılmış,dadanılmış,kabullenilmiş günlerdi ömrümden gelip geçen.
Ta ki bugüne dek.Bir dostla yüz yüze çok özel duyguları konuşmak, dertleşmek yaşam deneyimlerini ve biriktirdiği anıları dinlemek bana çok iyi geldi.İlk kez içimde koca bir huzurla döndüm evime.
Ben hep söylüyorum da, inananı bulamıyorum.Bizim arkadaş toplantılarımız,kadın günlerimiz zaman kaybı bence.Sıradan, hep aynı içerikli ve aynı tarz konuları konuşup saksı gibi oturuyoruz toplanıp.Oysa benim gibi yazma sevdalısı bir insanı besleyecek sohbetler olmalı.Duygulara, samimi düşüncelere dokunmalı.Herkes gibi konuşup gerçek hikayelerden uzak olunca, doyum da olmuyor elbette.
Birbirimizi dinlemediğimizin,destek olup paylaşmadığımızın farkında olmamanız imkansız.Çünkü ben okuyucularımın içinde bunu fark etmeyecek hiç kimse olduğuna inanmıyorum.Elbette size yakın ve içtenliğine inandığınız bir iki kişi ile siz de böyle sohbetler yapabilirsiniz.
Ama lütfen anlattığınız kadar dinlemeyi de başarın.Sazı elinize geçirip repertuvarları parçalamayın.Samimi içten ve dürüst olun.Rol yapmaktan vazgeçin artık.Göreceksiniz huzur ve mutluluk daha çok uğrayacak yanınıza.Deneyin yeter…