Bozuk psikolojimizin,kaygılarımızın etkisiyle eve yiyecek taşımakta eskiye oranla daha tempolu olduğumuzu siz de kabul edersiniz.Girdiğimiz marketlerden manav veya pazarlardan almadığımız yok maşallah.
Bu dönemde işimize hiç yaramayacak olan lavabo pompasını yenilemek gibi gereksiz hareketleri sergilerken ,kapuska pişirip yemek gibi hayret verecek olayların içinde hep kendimi buluyorum. Ne kilo tutturabiliyorum ne miktar.Hep abartılı sayı veya kilolarda ürünlerle eve geliyorum. Artık buzdolabımız nefes alma hakkını isteyen partizanlar gibi eylem halinde.Açılan her kapıyla, limondan başlayıp ne bulursa dışarı atıyor.Buzdolabının almadığını ise balkona diziyorum.İki tezgah atıp satışa çıksam 3 gün karnımızı doyuracak gelir elde ederim eminim.
Korkudan toptancılığa başladık gitti.Sonrada ürünler bozuluyor telaşı ile pişir babam pişir.Ye babam ye.Portakal, mandalina suyu içmekten tuvaletin as kadrosuna adımı ilk sıradan yazdırdığım gibi, tencerelerimin kuyruğu balkon pervazında çığlık atıyor düştüm düşüyorum diye.
İnsanoğlu bu işte, aç kalacak korkusuyla yapamayacağı şuursuzluk yok.Bense baş şuursuz olarak iki kişilik bir aile için habire tencere kaynatıyor,pişirip duruyorum.Ah anneciğim hep kaygılanırdın kızım senin kocan aç kalacak yemek yapmayı öğren derdin.Ben cıks deyip omuz atardım.Ama anne dediğin gibi olmadı benim koca değil aç kalmak dünyayı yiyip büyüdü,hiç aç bırakmadım onu.Şimdi ise balkondan mutfağa ,açık büfe gibi tencere açıp kapıyor.
Yesin ne yapayım adamıma yazıkkk ne çekti be. 20 gündür hapis. Yasaklı hem de yaşlı hoş tutmalıyım onu.😁İşe yarasa cam felanda sildirirdim ama nerdeee,yok anacığım kumaşında hareket etmek yok adamın.Halk TV yayın yönetmeni olarak hep görev başında.Pof gittim ben.