Lise yıllarımdı ve ben Ankaradaydım. Sınıfımıza o öğretim yılı Antalya’dan Seçil adında bir kız arkadaş gelmişti.Kendisiyle iyi anlaştığım söylenebilir.Kanka olmamıştık ama sohbetimiz vardı.
Kasım ayının ilk haftasında bir gün, sabah saatlerinde biz fizikçi Semramisi seyrederken aniden başlayan kar yağışını görünce Seçilin şoka girdiğini ve koşup bununu cama dayayıp hayretle çığlık atıp izlediğini hatırlıyorum.Biz Ankaralılar buna çok gülmüştük ve fırsat bulup dersi de bir güzel kaynatmıştık.Zaten fizikten anlayan yoktu,hepimiz Semramis adını verdiğimiz hocamızın şuh hallerini izliyorduk. Sanki o Hürrem biz de hababam sınıfıydık.
Kar yağışını ilk kez gören ve Antalyadan gelen arkadaşımıza günlerce karı gördün mü?Karı gördün mü diye takılıp durmuştuk.Kocaman olmuş kız ilk kez kar görüyordu.O yıllar ise Ankara kar buz ve kışıyla kutuplarla yarışırdı.Babası başkente tayin olmasa kızcağız kar ile muhabettini hiç başlatamayacaktı.Biz ise kar çocuklarıydık.
Seçil şimdi ne nerede,ne yapıyor,kışla samimiyeti hangi derecede bilmiyorum.Ancak Ankarada bu yıl kasım 2.haftasına ulaştı değil kar görmek,kış daha gelmedi.Hayretler içindeyim, gerçekten mevsimler değişti,kuraklık çok fazla.
Değişen sadece mevsimlerde değil,cumbur cemeat değiştik değişiyoruz.Ve ne yazık ki hep dünlerde aklımız,hep eskilerde gönlümüz.Adam gibi değişemeyince,güzel değerleri yitirdikçe mutsuzuz.