Gençliğimizde rahmetli Levent Kırcanın yaptığı televizyon programlarını çok severek, eğlenerek izlerdik.Tipten tipe giren ünlü sanatçının, TRT de yayınlanan sanat müziği veya halk müziği korolarının şarkı söylemesini taklit ettiği bölümleri gülme krizlerine sokardı bizi.Ne zaman koro halinde şarkı söyleyenleri görsem o koristler aklıma gelir ve hala çok neşelenirim.
Etrafımda da sesinin güzelliğinden emin bir çok arkadaşım var.Her biri farklı dernek korolarında sanatlarını icra ediyor, konserler veriyorlar.Kimi solo şarkılar bile söylüyor.Şık şıkıdım sahne giysileri giyip, alkışları topluyorlar. Hepsini kutluyor,kendilerini mutlu edecek etkinliklere katıldıkları için destekliyorum.
Ancak hep masum olmuyor bu hobi çalışmaları. İstanbul Silivride bir koro elemanı kendisine konserde solo söyleme görevi vermedi diye koro şefinden şikayet etmek için soluğu karakolda almış.Koro şefinin ifadesi alınmış.Sen bak koriste kendinden as solist çıkacağından çok emin olmalı ki işi bu kadar ciddiye almış.Koro şefinin ifadesini okumayı çok isterdim,acaba ne dedi adamcağız.Korist bacımız ise, şöhretini çalan şefe ne ceza verilmesini istedi merak ediyorum?Ne günler göreceğiz daha.
Kendimi böyle korolarda hiç düşünemedim ben.Aklıma geldiği anda bile gülmekten çenem ağrıyor. Sesimden geçtim,giydirdikleri abiye giysileri ben nasıl taşırdım acaba?Bir de solo söylediğimi düşünsenize. Sesim, giydiğim tuvalet,şarkım ve ben nasıl bir ızdırap içinde olurduk kimbilir. İzleyici,dinleyici katliamı yapardım kesin bu.Geç kalmış sayılır mıyım,benim neyim eksik? Ben de kendimi bir derneğe , bir koroya atsam mı acaba?
Daha ne günler göreceğiz diye sordum ya yukarıda demin size.Yanıtını ben söyleyeyim şimdi size.Hayal edin hadi.Ben koroya girsem, en gamlı şarkılarımı söylemeye kalkışsam kesin benim koro şefim soluğu karakolda alır, susturun bu kadını diye feryat ederdi.
Yarabbim korist kadına bak ya soloya çıkamadı diye dertleniyor,sen akıl ver lütfen.Bu kadar deli,yeter bu millete.