Oldum olası çorba içmeyi, türü ne olursa olsun sevmemiştim. Kimilerinin dediği gibi, “şöyle dumanı tüten, sıcacık bir çorba olsa da içsem” dediğim hiç olmamıştı.
Ne zaman, bir yemek çeşidi olarak gelse karşıma, onu bir kenara atıp diğer yemeklere saldırırdım. Evimde bile pişirdiğim zamanlar yok denecek kadar azdı.
Mecbur kalmamışsam, hiç pişirmek aklıma bile gelmezdi. Sebzeleri de pek gönüllü benimseyip, sevip, büyük tatlar alarak yediğim yoktu.
Yani kısacası pek ağzının tadını bilen, pek midesine düşkün bir insan olmadığım gibi, çok da mahir bir ev kadını olduğum söylenemez. Nerede muzur, nerede meze niteliği taşıyan, nerede hamurla akraba, nerede ayaküstü tüketilecek içerikli yiyecek var, onlar en büyük dostum ve tek seçeneğimdi.
“Birinin hoşaftan anlamadığı” gibi ben de birçok güzel şeyden anlamıyorum galiba. Hamurobur, olduğum gün kadar açık ve kabulümdü.
Çorba düşmanı olduğum ise, şahitsiz gerçeğimdi. Gün içinde bir öğün yemek, bana yeter de artardı bile. Beslenme konusunda, eğitimsiz olduğumu çok iyi biliyorum.
Tüm bu gerçekler varken, şimdilerde sebze de çorba da yemeye mecbur olduklarımın başında geliyor. Kaybedilmiş sağlık ve öbür diyardan gelen zil sesi, insanı alışkanlıklarından vazgeçirdiği gibi, inadını da öyle kırıyor ki hayrete düşüyor insan. Sanki bir boksör, gerilmiş gerilmiş de yüzünüze bir kroşe patlatmış gibi oluyorsunuz.
Bırakamam dediğiniz emzikten tutun, sağlığa zararlı denen her şeye, çok kolay veda edebiliyormuş insan. Beni 11 aydır görmeyin, şifalar verecek diye içmediğim çorba çeşidi kalmadı, iliklisine dek hem de. Ay kırmızı etler, arkamdan ağlıya ağlıya helak oluyorlar, hiç yüzlerine baktığım yok.Ucundan acık tatmalık hepsi şimdi. Bunun yanı sıra meyveler çok memnun sanırım benden.Onların da hatırı soruluyor artık. Bakmayın cart curt edebildiğime, korkağım aslında. Mesele sağlıksa korkudan gıkımı çıkaramıyorum. Gıkını çıkaranlar ise, kaderle lades oynuyorlar bence.
Bense oldum olası ladesten nefret ederim.Hayatta hiç lades oynamadım.Oynamayacağım.Varsın korkak olayım.