Hafta sonu portmantonun önüne serdiğim gazetenin yanına bağdaş kurup oturur,boyanacak tüm ayakkabıları önüme sererdim.Ev halkının ve kendimin çizme,bot ve ayakkabılarını boyamak çok zevkli olurdu.
O zamanlar şimdiki gibi parlatıcı süngerler yoktu.Eve siyah, kahverengi boyalar ve cila alınır ayakkabılar büyük bir özenle temizlenerek boyanırdı.Elbette ayakkabı boyamanında bir raconu vardı.Ayakkabı fırçalarla boya öncesi temizlenir,tozundan çamurundan arındırılırdı.Sonra iki el parmağına sarılı bez veya varsa süngerle boya ayakkabıya ince ince yedirilir, beklenirdi.Fırça kadar değerli diğer bir malzeme ise kadife bezdi.Annelerin kumaş parçalarını sakladıkları bohça içinden seçilerek alınan kadife bez, çok önemliydi çok.Çünkü boyanmış ayakkabılara cila da sürülünce, kadife bez ile parlatma işlemine geçilirdi.Kadife bezle hızlıca ovalanan ayakkabı, aynalar gibi parlardı.
Sokaklarda geçimini ayakkabı boyacılığı yaparak sağlayan insanların sesleri duyulurdu.Özellikle kendine boya sandığı yapan çocuklar, işlek cadde başlarında sabit yer tutar müşteri beklerlerdi.Sonra lostra evleri kuruldu,kalıcı kulübelerde bu iş yürütülmeye başladı,sonra da yok oldu gitti.Artık,cilalı,boyalı hazır süngerlerle evlerde bu işler yapılıp bitiyor.Zaten öğrenci milleti spor ayakkabı giydiğinden hep,boya derdi yok.Bizim zamanımızda beden eğitimi dersi dışında, spor ayakkabı giymek yasaktı.
Ayakkabı deyince bir konuyu yazmadan geçmeyeyim istiyorum.Kapı önü ayakkabı çıkarttırmak gibi benim hiç sevmediğim bir uygulama yaygınlaştı ülkemizde.İnsanların kapı önüne çıkardıkları ayakkabıların üstüne basarak geçmeye veya ayakkabı kokusu çekmeye mecburmuşuz gibi kapı önlerine yığıyorlar ayakkabıları.İstemiyorum kardeşim dışarda ayakkabı çıkarmak,ayakkabımı kapı önünde bırakmak istemiyorum.Ev hanımının yapmacık titizliği için ben buna mecbur muyum?Serersin içeri gazete oraya çıkartırız ayakkabıyı.Temizlik bir kova su ,bir bez değil mi?Bana ters,bana ayıp geliyor bunlar.Ben yaptırmam konuklarıma,ayakkabısı dışarda mı kalırmış dostumun,komşumun.Hiç kimse benim ayakkabımı kapı önünde soğukta,yalnız bıraktıramaz nokta.
LOSTRA
