MEKTUP

Allahım!Çok zeki olmadığımı biliyorum.Akıllı desen eh işte.Kendime yetecek kadar var azıcık.Büyük hatalar yapmamayı,başkalarına zarar vermemeyi başarıp sade sakin bir hayatı devam ettirecek kadar yakıtım var denebilir.Uyanık, cin fikirli,şeytanla iş birliği içinde bir kişiliğim ise hiç yok. Biraz gönül gözüm açık,biraz hislerim kuvvetli,ön sezim güçlü o kadar.Biliyorsun çabuk görürüm, görmemem gerekenleri bile.Onun dışında ben kendimi aptal ya da saflar takımına bile katarım.Ticari zeka seviyem yerlerde gezer.Para nedir,nasıl sevilir ve onunla nasıl aşk yaşanır,nasıl çoğaltılır hiç bilemem.Al demekten, ver demeye hiç gelememişimdir hayatımda. Çabuk inanırım herkese.Bana kötülük gelir, beni kullanır,beni aldatır,üzer diye hiç düşünmem. Fazla iyi niyetliymişim ben,öyle diyorlar.Bundan hayal kırıklıklarım olmuştur hayatta.Ancak bir zamanlar kendi ahmaklığım yüzünden yaşadığım ve çok üzüldüğüm hiç bir olayın artık değeri anlamı önemi,sızısı bile yok.Hayallerim bile topallamıyor,aksamıyor artık.Alçılama döneminden başarıyla çıktım.Kırıklarım artık acımayacak çok şükür. Ancak Allahım, son iki yılda yaşadığımız salgın sıkıntısı ve ruhumuzda yarattığı panik uzun zamanlar geçecek gibi değil.Bu süre içinde
65 yaş üzerine, fiziksel, zihinsel ve ruhsal şiddet denilebilecek aylarca eve kapatma, toplu taşımadan mahrum bırakma ve enfeksiyon duyarlılıklarını daha da artırma gayretlerini hiç anlayamadım.Dedim ya ben akıllı değilim diye.Biz ne yaşadık niye yaşadık?Hiç bilmiyorum.Şimdi niçin savaş naraları başladı?Bizi kim arkadan itiyor düşelim diye?Bizim nesli,ya da memleketim insanlarını neden sevmedin yüce Rabbim?Oysa biz iyi çocuklardık duygusaldık,aşkı ve barışı severdik.Ne oldu bize?İşte bütün bu beynime koşturan sorulara da yanıt bulmaktan acizim.Gider ayak bu kadar yük ağır geliyor.Ya anlamak için zeka,ya dayanmak için sabır ver Allahım.