Ne çok çabaladım annem babam mutlu olsun diye.Kendimi hiç iplemeden sadece onlar için yaşadım ben. Pişman mıyım bugün bundan hayır asla değilim tabii ki.
*
Sevmediğim renkte bir elbiseyi annem diktiği için giymek,gıcık olduğum bamyayı babam istedi diye yemek hiç acıtmadı canımı.Üzülmesinler diye sınıfı geçmek, notlarımı yüksek tutmak,merak etmesinler diye eve geç kalmamak,kızmasınlar diye kimseyle kavga etmemek, uslu ve saygılı olmak hiç zor gelmedi bana.
*
Hayatımda tüm seçimlerimi annem ve babam için onları düşünerek yaptım ben.Eşimin ve işimin onları mutlu etmesini çok istedim.Sadece benim değil kardeşlerimin ve neslimin çoğu çocuğunun tek amacı buydu sanırım.Anacıydık babacıydık çoğumuz.Ama aramızdan asiler, isyankarlarda çıkıyordu elbette.Anneye inat eden,babaya karşı gelen yok değildi.Evlerde kıyametler kopar, anneler cam dibinde saatlerce evlatlarını beklerlerdi.Oğlanlar uzayan saçlarına baba zoruyla veda ederken,sevgilisiyle yakalanan kızlar odalarına kitlenirdi.
*
Ve çoklukla hep okuldan kaçardı korkusuzlar.Şimdi olsaydı bu haylazlar yüzünden anneler babalar ne çok para cezası ödeyecekti.Çünkü okuldan kaçanlara layık görülen yeni ceza bu.Anne ve babası üzülmesin, para vermesin ceza ödemesin diye kaygılanan kaç çocuk çıkar şimdilerde inanın bilmiyorum.O kadar özgüven sahibi,o kadar bilmiş ki şimdiki çocuklar bizim kadar fedakarlık edebilirler mi karar veremiyorum.
Babasının kaş altı bir bakışında hazır ola geçen bizler nerde, şimdi babaya el ense çeken çocuklar nerde?İlki naftalin kutularında tutsak,diğeri malum…
*
Okullarda hangi suç olursa olsun para cezası ile sonuçlanmasını,yaptırımından anne ve babanın sorumlu tutulmasını aklıma ve kalbime kabul ettirebilmiş değilim şu an.Umarım faydası olur umarım çocuklarımız anne ve baba mutluluğu için devamsızlık meraklarından vaz geçerler.
Kimi zaman erken kimi zaman geç geldim diyorum dünyaya bunun bile ikilemindeyim şimdi.Hangisi daha iyi bilemez oldum gitti.