Kalp damarlarımın yenilenip hayat yolculuğumun uzamasına çok sevindiğim tartışılmaz.Bu şükür sebebim, farkındalığım, şansım hep aklımda. Ancak ameliyat sonrası beni en çok şaşırtan çok iyi bildiğim pek çok bilginin belleğimden yok olması oldu.Çok geç yaşta grafik yapmaya başlamıştım. Öğrenmek için çok emek vermiş,çok fazla çalışıp kendimi geliştirmiştim.Basit de olsa üretebiliyor öğreniyordum. Cömert gönüllü gençlerden yardım alıyordum.Amatör bir ruhla gayret ediyor grafik derlerini Rus bloglarından bile takip ediyordum. Ancak narkozu fazla yemiş olmalıyım ki ayıldığımdan beri 5 yıldır bu konudaki hiç bir bilgimi ve programlarımı hatırlayamıyorum.Bazı olay dönem ve kişilerin silinmesi de buna eklenebilir. Yapıp paylaştığım grafikler çıkmasa önüme, hiç inanmayacağım o yılları yaşadığıma.Sanki ben değilim o zamanları yaşayan.Çok ilginç geliyor bu bilinmezlik. Niçin en çok sevdiğimin hepsi silindi belleğimden anlayamıyorum.Oysa ne çok severdim o hobimi.Rengarenk dünyam vardı grafik yaparken.Artık yok.Renklerimin biri eksik kaldı ikinci doğuşumda.Bu başıma gelmeseydi başarım artacak kitap kapaklarımı bile kendim üretecektim.Kısmet değilmiş neyleyim.Şimdilik en büyük bilgi kaybım bu.Diğerleri unutulan isimler,kaybedilen eşyalar, birden tanınmayan eski ahbap arkadaş ve öğrencilerle sınırlı.Bir narkoz daha yersem durum çok vahim olacak galiba.Dilerim ben kimim? Burası neresi demeye başlamam.Grafik yapmamaya razıyım.Ey hayat neymişsin sen.
NE GÜZELDİ AMA
