Sesini duymaya, yüzünü görmeye tahammül bile edemediğim ilk öğretmenimin ruhumda yarattığı sarsıntıları hiç unutmadan öğrencilik yıllarımı tamamladım ben.Her biri hayatımdaki bu ilk deneyimi yok etmeye gönüllü değerli öğretmenlerimden öğrendiklerimle,hayatın ve kitapların bana öğrettikleriyle yaşam yolculuğumda başarılı olmaya çabaladım.Öğrenciliğim hiç bitmedi benim.Sırada değil,kürsüde oturma mutluluğu elde ettiğim her gün,ay ve yıl ise doyulmaz güzellikte koca bir gurur yaşadım.Öğrencilerimden sevgiyi,vefayı,barışı,fedakarlığı,hayatı,insanlığı öğrendim.Öğrendiğimi yürek tozuma bulayıp öğrettim.Öğretmenliğim de hiç bitmedi benim.Başı dik,vicdanı temiz eğilip bükülmeden,bocalayıp sapıtmadan yürüdüğüm meslek yolum bugün okul kapılarına götürmese bile beni ben hep oradayım ama kimse görmüyor.Sadece 24 Kasımda değil her güzel anınızda var olabilmek umut ve dileğimle,öğretmen görmüş, öğretmen olmuş herkesi kucaklıyorum.Günün kutlu olsun kara tahta, ak tebeşir sevdalısı.
Öğretmenim ben
