Öğretmenler günü kutlamalarının yarattığı mutluluk ve duygusallığı üzerimden atabilmek ve gerçeklere yabancı kalmamak için, dün yazı yazmamayı tercih ettim.
💚
Çünkü o kadar sevinçli,neşeli,huzurlu ve saadet doluydum ki objektif olamazdım.Egom şişmiş, öz güvenim tavan yapmıştı ve çokta şımarmıştım.Gazımı almam, şişenleri indirmem gerekiyordu.Bunun için de 24 saat yetti çok şükür.
💚
Yazmadığım saatlerde çok düşündüm.Öğrencilik yapan herkes trigonometri,tek hücreli canlılar,üçgenin iç açıları toplamı,gibi bir daha hiç hatırlamayacağı bilgiler ile donatıldığı halde neden bir öğretmen de çıkıp
bize toplumsal hayatımızı kolaylaştıracak kural öğretmedi. Hadi bana öğreten olmadı, ben öğretmenken neden öğretmedim çocuklarıma. Mesela ata bindiler tıkıdık tıkıdık savaşa gittiler dedim,yendiler ahanda bu anlaşmayı imzaladılar ezberleyin dedim de,neden erkekler orada burada ayaklarınızı aça aça oturmayın demedim.
Çatalla kaşıkla savaşmayın, büyüklere sen demeyin, kalabalık yerlerde bağrışmayın,özür dilemekten utanmayın, teşekkür etmeyi unutmayın demedim.
💚
Elbette dedim de kaçak göçek dedim.Dolu dolu, saatlerce, günlerce diyemedim.Acelem vardı çünkü. Bir müfredat dayatması,korkusu ve konu yetiştirme telaşı içinde kısacık zamanlarda diyebildim diyeceklerimi.
💚
Rahat bırakmadılar,huzur vermediler ki fizik dersi okuyan çocuğa sigorta sarmasını öğretebilsin öğretmen. Yumurtanın yararını öğrenirken bir omlet yapmayı da bilsin çocuk.Yok yapamadık, yaptırmadılar.En az 6 yıl ingilizce dersi okuduk, How are you ,ne var you dan ileri gidemedik milletce.İstanbul u feth ettim,İstanbul u gezdirip öğretemedim evlatlara.
💚
Boşa geçti yıllar. Ah bir beni bana bıraksalardı, ah bir bıraksalardı keşke.İş bulmayı,asgari ücretle geçinmeyi,soba yakmayı,aşık olmayı,dayak yememeyi, doğru oy kullanmak gibi şeyleri öğretseydim gençlere. Daha az ağlar, daha çok mutlu olur ve hayatı çok önceden öğrenirlerdi çocuklarım.
Olmadı Oldurmadılar.