Yazın sıcağıyla kavuran son demlerinde elimde şişler habire örüyorum.Bu sıcakta bere ve şal,bir de atkı örmek gibi zekice bir etkinlik içindeyim.Alabildiğine çoşkulu,alabildiğine enerjikim.Sevdiğim renkte yünlerim yumuşacık ve aynı kedi gibi kucağımda .Kısmet olursa kışın kullanacağım gri renkli cicilerim olacak bitince.Öyle hamarat,desenden desene atlayan modelleri parçalayıp yutan bir örücü sanmayın beni sakın.En sevdiğim model neyse onla mücadele ediyorum.”Yalancı Selanik” modelini doğru örme çabasındayım.Sök ör uğraşıyorum işte.Mehteran takımı gibiyim.2 ileri hoppp olmadı geri.Aslında ben örücü değilim biliyorsunuz.Ben neyim?(Kimsede yanıt yok, kapıyı kapat fırttt şerit değiştir hemen) Hep aynı şeyleri yaptığımı,rutine bağladığımı görünce bir değişiklik olsun diye başladığım bir etkinlik örgü örmek.Modelim ise benim tercihim elbet.Selanik sözcüğü içinde geçtiği için ilk öğrendiğim ve bildiğim tek model.Dün 2015 yılı bu günlerinde Balkanlara yaptığımız gezinin anılarda kalan fotoğraflarını paylaşıp mutlu olmuştum görenler bilir. O gezide Selanikde Atamın doğduğu evin tam karşısındaki kafede oturup kahve içip düşünmenin tadı hala damağımdadır. Görüyor musunuz ne büyük yazarım ben, konudaki Selaniki Selanike nasıl da bağlayıverdim.Kutlarım beni.Neyse dün Facebook anı fotograflarına baktımda 2015 senesinde bu gezideymişim mutlu mesut ama %96 tıkalı kalp damarlarımdan habersiz. Bir yıl sonra yani,2016 senesinin aynı günlerinde kesilmiş,dikilmiş bir halde ameliyattan çıkmış yatıyormuşum.Ve 2020 aynı günleri,virüsten korkan yarı hapis yaşayan maskeye ve mesafeye tutsak elinde şişleriyle yine ben.Ben mi atkı örüyorum,kader mi ağlarını örüyor bilmiyorum ama ben Selanik i ve Selanikte doğan güneşi çok sevdiğimi biliyorum.Örgü bile olsa modeli Selanik olmalı,model yalancı olsa bile yolu vazgeçilmez olmalı.3 ters,1 düz marş marş. HEP GÖNLÜMDESİN SARI SAÇLIM MAVİ GÖZLÜM HEP.
Ören Bayan
