Yaşadığımız bu günlerde beni en çok yoklayan duygu özlemek oldu.Önemsemediğim nice şeyle, sevdiğimden emin olduğum her şeyi çok özledim.Mesela bir bulvar kafesinde oturup karışık piza yemeyi,ya da smit evinin rahatsız kuru taburelerine tüneyip üçgen peynirimle simidimi hüpletmeyi.Yanında kimbilir kaç saattir kaynayarak katran karısı bir renk almış çayı içmeyi bir de.
Cadde boyu mağaza vitrinlerine bakmayı alacaklarımın listesini tutmayı,yem peşinde koşan güvercinleri izleyip beslemeyi,hayata karışmayı.Güneşi içime,yağmuru saçıma yüklemeyi,yürümeyi alabildiğine turlamayı ayrıca. Sonra gün gün farklı semtlerde kurulan çaput pazarlarına gitmeyi.Tezgah deşmeyi.Kadınlarla kıç kıça omuz omuza didişip kapışmayı.Metronun kalabalığı içinde kısa boyumun avantajıyla kol altlarından koşarak yer kapmayı.Dostlarla buluşup kaynatmayı,yemeyi içmeyi gezmeyi tozmayı, itişip kakışmayı,dalaşıp atışıp hırslanmayı, sevinip kucaklaşmayı özledim anasına satim, özledim.
Ne çok mutluluk sebebim varmış.Hele aileme sevdiklerime gidememek birlikte olamamak beni zorladı.Sahillere ayak izimi bırakamamak,koca çınarın rüzgarda savrulan yapraklarına eşlik edip kahvemi içememek,geleni geçeni görüp konuşamamak güç geldi. Ev içi futbol ve saklambaç oynamak için kilometrelerce yola katlanıp toruncuklara koşan bir kadın olarak benim ebe olmadan,hep kalede durmadan yaşamam alabildiğine zor dostlar.
Bütün bunların böylesi bir sınavla fark etmedim inanın.Çünkü ben farkındalığını kalbine, damarlarına bıçak değdiği gün arttırmış bir birey olarak azgın bir hayatın zaten içinde değildim.En masum sevinç ve neşelerin en içten mutlulukların farkındaydım.Fakat şimdi bunlardan uzak olmanın hüznünü yaşıyorum.
Ya siz hangi duygulardasınız bu günlerde?Özlem durağına siz de ulaştıysanız ben gibi, en çok neleri istiyorsunuz yeniden hayatınızda yazın paylaşalım….