Ne öğrenciyken,ne öğretmenken ne de şimdi pazar gününü hiç sevmedim ben.
Çok uyuz bir gündür.Evde ve ailecek bir arada olmayı iyi bir şey saymanın dışında beni çok sıkan,bunaltan bir gün ola gelmiştir hep.Sokakların tenhalığı ve ruhsuzluğu,mahalle arası dükkanların kapalı olması,babaların kocaların evde miskinleyip durması çok sinir bozucu gelirdi hep bana.
Asla dışarı çıkmak istemezdim ve hala pazar gününde birileriyle sözleşip plan yapmam.
🐧
En mutlu pazarlarım anacığımın mantı yaptığı pazarlardı.Ve genellikle de pazar günü menüsüydü mantı.Çünkü mantıyı kapatmaya cumbur cuma koşturur,anacığımızın yükünü hafifletirdik. Eskiden doğalgaz ya da elektrikli şofbenler olmadığından banyo sobaları pazar günleri yakılırdı. Sülale boyu yıkanma, ütü, çamaşır işlerinin de yapıldığı bu günün ertesinde okul veya iş olması nefretlik duygular yaşatırdı ben de.Şimdilerde artık her gün birbirinin aynı olduğu halde, pazar günü aynı antipatikliği ile yerini koruyor gönlümde.
🐧
Ve Ankara da kışa yakışır kar yağışı devam ediyor bu pazar.
Dışarılarda hem pazarın, hem havanın etkisiyle in cin top oynuyor.Kartpostallık görüntülere tanıklık ettim gün boyu.Camın kenarındaki kalorifer petekleri üstüne tüneyip uçuşan kar tanelerini gözledim durdum.Bir elimin parmaklarını geçmeyecek sayıda insan geçti sokaktan.Demek ki bazı evlerde mantı var, ya da bazı evlerde şehir hamamı açık.
Güvercinler bana, ben onlara bakışıp duruyoruz.Yüzde yüz bana lanet edip duruyorlardır. Çünkü onlar soğukta ben sıcaktayım.”Atsana kadın bakıp duracağına şuraya üç beş yemelik “demiyorlarsa ne olayım.Kar yağınca onlarda yem bulamaz oluyorlar elbette.Kara kargalar,saksağanlar fırt fırt dolanmada çatılarda.Sıkıcı çok sıkıcı.
🐧
Alabildiğine sessizlik çökmüş bir şehirde, bir mahallede,bir evde bir geveze ben, bunları yazdım bugün size.Yazdım mı? Yazdım.Oldu mu? Oldu.Olduysa da mutluyum.Olmadıysa da mutluyum.