Bebekliğinizde; oyuncaklarınızdan,çocukluğunuzda oyunlarınızdan, mahallenizden,öğrenciyken sınıftan dersten okuldan,yetişkinken evden işten sevgiden soğutan nefret ettiren,insanlara rastlarsınız.Gerek korkutarak, sinirlendirerek gerekse sevgisiz ve hoyrat davranışlarıyla kimi insanlar hayatınızın tadını kaçırabilirler.Başıma talih kuşu kondu diyebileceğiniz kadar sizi mutlu eden insanlar tanıdığınız gibi tam aksini size yaşatan antipatik insanlar da hayatlarınıza dokunabilir.Beni oyuncaktan oyundan,dersten,sevgiden, akrabalıktan,arkadaşlıktan soğutan insanlar oldu.Her olumsuz deneyimimde tecrübe kazandım. Olgunlaştım.Düştüğüm taştan tekrar düşmemeye çabaladım.Hayal kırıklıklarımı alçıladım,koltuk değnekli hayallere tutundum.Yılmadım,çabaladım.Ancak son zamanlarda uslup ve söylemleriyle beni televizyondan,haberlerden ve hatta ülkemden soğutan insanlardan bezdim inanın. Çıkmayan güneşin, gelmeyen baharın,bitmeyen pandeminin üstüne bir de onları duymak ve izlemek çok büyük yük gönülüme. Görmeye,duymaya sabrım kalmadı.Dualar etkisiz, beddualar tesirsiz.Hava soğuk,ben soğukum. Zaplaya,zıplaya nasıl geçecek günler bilmiyorum. Bitmiyor,gitmiyor,tükenip azalmıyorlar.Mantar gibi patlıyor,üreyip çoğalıyorlar.Ne kadermiş,yaşama hakkı kazan gel dünyaya bu adamlarla,bu kadınlarla aynı zamanı yaşa.Ben böyle şansın…..
ŞANSA BAK
