Çok çok uzun zamanlardan beri yaptığım bir tespiti sizinle paylaşmak geldi içimden.Kim dürttü niye dürttü bilmiyorum ama yazasım geldi işte.Benim bildiğimi sizin bilmenizde sakınca yok zaten.Hep memleket kurtarılmaz ya canım,azıcık geyik te yapılır.Neyse dikkatimi çok önce kendimle alakalı bir gözlem çekmişti.Bu gözlemle yetinmeyip zamana yayarak denedim.Ulaştığım sonuç yanıltıcı olmasın diye yoğun dikkat kesildim.Şimdi denenmiş ve test edilmiş bu gözlemimin sonucunu sunuyorum.Başkası kilo verince çok yakışmış oluyor da ben kilo verince neden çok çökmüşün oluyor?Başkası anlatınca vah vah üzüldüm oluyor da,ben anlatınca neden yok canım inanmam oluyor?Başkası ağlayınca ihtiyaçtır dert etme oluyor da,ben ağlayınca niye hiç yakışmadı oluyor?Başkası yakınınca kadersiz oluyor da ben yakınınca neden abarttın oluyor?Ben neden hep karamsar ben neden hep abartmış ben neden hep avutulacak,geçiştirilecek insan muamelesi görüyorum.Bunları ne yapsam ne etsem çözemedim inanın.Ağlasam Aytül ağlayamaz,kızsam kızamaz,gerçekleri ve hislerimi yazsam karamsar ve umutsuz oluyorum neden ki acaba?Herkese doğal olan neden bana olmuyor.Hep güçlü, hep mutlu,hep başarılı, hep neşeli kabul edilmek çok zorlayıcı.Çok sıkıcı ve nefret ettirici.Başkalarının saatlerce anlattıklarını, yakınmalarını şikayetlerini dinleyen ben neden hep sıkıntısız, dertsiz, gamsız muamelesi görüyorum çok meraktayım.Etrafa nasıl bir enerji yayıyorum ki, salya sümük anlatanlar karamsar değil de, iki kelam ettim diye neden ben karamsarım çözemiyorum.Benim de etten kemikten yaratıldığıma ve biyonik bir kadın olmadığıma insanları inandırmakta zorluk çekiyorum):Sağolsunlar hep beni mutlu güçlü ümitli huzurlu kabul edip görmek istiyorlar ama dilimin ucuna gelip gelip içime attığım çok duygum nedeniyle çoğu zaman şişiyorum ben.Dinleyin beni de,sorun bana da. Teselli edip avutmayın beni.Bir off çeksem karşıki dağlar yıkılır da, gerek yok şimdi durup dururken coğrafyayı değiştirmeye :)) ay yine çok komikim bu sabah ne güzel karıştırdım ortalığı):
Şansa bak
