Daha önce defalarca yazdım yeri geldi söyledim hiç lüks bir hayatım, hovardaca harcanan gelirim olmadı diye.Elimin açık olduğu paylaşmayı çok sevdiğim,yedirmek içirmek kadar almaktan vermekten de hiç kaçmadığım beni yakından tanıyanlarca bilinir.
🤪
Bundan mıdır ayların sonunu hep zor getirmem,bundan mıdır hesapsızca yaşayamamam. Bilmiyorum. Kendimi sıkıntıya sokacak,bir şeylerden mahrum bırakacak kadar aptal olduğum çok fazla bonkör olduğum da gerçektir. Ancak ne yapabilirim parayı hiç sevmedim,parayı sevenleri, fazlaca tutanları da hiç sevmedim ben.Çok uğraşıp dikkat edip araştırdım. Para da beni hiç sevmedi cüzdanımda,cebimde kalmayı hiç istemedi.Bereketi yok veya lanetli denecek türden bir durum var inanın bana. Benim param Nasrettin hocanın kazanı gibi hiç doğurmadı aksine hep öldü…Kimin bedduasını almışız bu konuda çok merak ediyorum.
🤪
Parayı sevmiyorsam,paradan konuşmayı seviyor muyum?Asla.Hatta nefrette ederim.Ancak toplumsal deney yapan bir muhabirin 1 saat dilenerek 80 lira kazandığını okuduğumda aklıma 1 lirası olduğu için ölen çocuk geldi.Kalktım yerimden bir lira aldım cüzdanımdan. Evirdim çevirdim.1 Lira..Hani ön yüzünde ölümsüz önderimizin resmi olan arka yüzünde ise kocaman 1 yazan para.Su bile alamadığımız 1 Lira…
🤪
Gözlerim doldu.Simidin 2 lira olduğu gerçeği ile yandı yüzüm.Hayatın gerçek kahramanın para olduğunu gene anladım.Para efendiydi biz ise ırgat.O yazıyor,o yaşatıyor,o öldürüyordu hepimizi aslında.Para sahibimizdi bizim.İyiliklerin kötülüklerin de anası danası babası paraydı.
Fırlattım 1 lirayı şöyle yukarıya,avucuma düştü hızlıca.Turaydı gelen yüzü.Oysa ben yazı demiştim her zamanki gibi..Yine olmamıştı yine yine…
Simit 2 Lira Oldu
