1979 mart ayında aldığım ehliyetimin ,cüzdan içi bölmelerde unutulup kalmaması için elimden gelen tüm gayreti gösterdiğimden eminim.Delice bir tutku, vazgeçilmez bir sevgi ile 38 senedir aktif şöförlük hayatım devam ediyor.Arabanın hep solunda, direksiyonla kucak kucağa ve göğüs göğüse bir yakınlık içinde olmak hep mutluluk verdi bana..İndirilmiş bir camdan püfürdeyen rüzgarı ve radyodan çalan şarkıları dinleyip hedefsiz yol aldığım da çok olmuştur benim..Hele ağzımdan hiç düşürmediğim emziğimle, kesin yeşilcam flimlerindeki şoför Nebahatin esin kaynağı benim.Elbette “şapkasız çıkmam abi” repliğinin de telif hakkı kesinlikle bende olmalı..Oysa şimdi hatırlıyamadığım ergenlik öncesi bir yaşımda, sehirler arası otobüslerin birinden, yanda duran arabanın içindeki tabloya imrenip aynı hayali kurmuştum ben.
Aynı o kadın gibi sağ tarafta oturacak ve ben de çıplak ayaklarımı ön cama dayayacaktım..Biri kız, biri erkek çocuklarım arkada oturacaktı aynı arabadakiler gibi..Kocam da, solda afilli bakınacaktı o erkeğin aynısı.Hayaller ve hayatlar diye boşa söylememiş söyleyenler.Ne arkada bir kız, bir oğlan yolcum oldu benim;ne de araba kullanmayı sevip, isteyen bir kocam..Ben canım Kayhanıma makam şöforlüğü yaptım 35 yıldır..Şikayetsiz hem de…Araba kullanmak, hele park etmek zevk olmaktan çıkıp işkenceye dönüşse de bu yaz aylarında, çok şükür hala kullanıyor olabilmekten çok mutluyum.Kullanma yasaklı olduğum 3 ay da zorluğunu, hasretini yaşadım çünkü bunun.Şimdi niye yazdım bu satırları?İnanın bilmiyorum yazdığım diğer yazılar gibi yine doğaçlama yine rastgeleydi satırlar.Ama sözün özü lazımsa size; hayatınızı hayallerle güzelleştirir, ama sahip olabildiklerinizle sürdürürsünüz..SAKİN OLUN SAKİN PANİK YOK�