ŞÖHRET 3

Şöhret öykümün 3. basamağına hoşgeldiniz.Dün anlattığım 2.basamakta belirttiğim gibi müziği zirvede bırakmış, dinleyicisi olmuştum.Mutluydum.Hayatıma sakince devam ederken beden eğitimi öğretmenimin kollarında buldum kendimi.Okul atletizim takımını oluşturma çabası içinde olan Bedia hanım,koşup koşup yüksek kasa üstünde korkmadan takla atan beni hemen fark etmişti.Seçmelerden haberim olmadığı için dişimi tırnağıma takıp arkadaşlarımı geçeyim,onları kızdırayım diye tüm metreleri koşan ben kronemetrede istenen düzeylere eriştiğimden okul takımının 100,400,800 metre koşucusu olmuştum. “İstemediği ot burnunda biter” derler hani aynı o misal ben sahneden kaçmış stadyumlara düşmüştüm. Öğretmenim beni çok seviyordu.Okullar arası yarışmalarda eksik koşucu varsa öğretmenim beni joker gibi kullanıyordu.Ben vatan,millet,sakarya uğruna kendini heba eden,hayır demeyi hiç bilmeyen,uyar kafalı bir insan olarak her yerdeydim. Atlet,şort,çivili ayakkabı ile dolu spor çantam omuzumda hep göreve hazır vaziyete geziniyordum.Ödüller,antremanlar,yarışmalar yine popüler yapmıştı beni.Okulda herkes tanıyor,sırtımı pat patlıyordu. Eşofmanlarımın içinde devleşiyorum sanıyordum.Ve tabii ben yine şöhrettim.Koşuculuğumun üstüne;antremanlar arasında kızlarla eğlenirken karpuz gibi tutup tutup attığım gülle ve disk de benim yarışacağım branşlar arasına girivermişti.Süslenip püslenip eteklerini kısaltıp gezen kızlar takıma girmeyince benim gibi çok zekiler😕 takımda yer alıyordu.Bense ortaokulda liseli ablalardan daha uzağa gülle ve disk attığım için,öğretmenimi sevindiriyordum.Atmasana,koşmasana yok olmaz, en iyisi yapılmalı görevin.Bu kafayla habire yüksek kaloriyle beslenen ben, koşarken kilo veremiyor ama atıcı olarak genişliyor,pehlivanlaşıyordum. Omuzlarım genişliyor,pazılarım serleşiyor büyüyordu.Bir adım sonrası güreş takımına seçilmekti😁 Kendimi sevmiyordum. Boyum uzamıyordu.Bu şöhreti de istemiyordum.Ama okul takımından nasıl ayrılacaktım?Öğretmeni bu anlamda ikna etmek çok zor olacaktı.Denemiş ama başaramamıştım.Ben annemi,annemde öğretmeni ikna edecekti çaresi buydu bunun.Yarışmalar ve ödevler çok zor yürüyor,kızım hastalanıp çok yoruluyor falan deyip affımı isteyecekti annem.Nuh deyip peygamber demeyen beden eğitimi öğretmenim anneciğimin olaya el atmasıyla benden ümidini kesmiş ve yakamı bırakmıştı sonunda.Koşmaya,tutup atmaya ve şöhretin bu türüne böyle veda ettim ben.Bittimi şöhret yolum.Hayır elbette.Ben doğuştan şöhretmişim gelecek zamanlarda bu çok belli oldu😁😃