Kitap arasına ayraç yapardık tazecik gülleri.Saklamak ve bir ömür koklamak için sayfalar arasına usulca koyardık.Aşkın, sevdanın ve sevgilinin izini taşırlardı solmuş bu güller.Aşk bitse, sevgili gitse de hep kitap arasında korunurdu mutlu duyguların anısı güller.Şimdi bile okunup rafa kaldırılmış kimi kitapların arasından düşer solan güller ve selpak mendillere karalanmış küçücük şiirler.Ben şiire sevdalı,sözcüklere dost kafiyelere arkadaş, ince duygulara tutkun,şairlere hayranımdır…Kalemsiz kağıtsız hep şiir yazar beynim, bir sözcüğe tam oturacak sözcük kovalarım konuşmalarımda ve yazılarımda.
Beceriksiz şairim sanırım.İki şiir kitabı çıkarmışlığım da vardır.Bu kadar sevmeme rağmen çok uzun yıllardır hiç şiir yazmadım. Hayatın şiirsel yanı mı kalmadı? Yoksa ben artık çoşan duygu ve düşüncelerimi uzun cümlelerle mi anlatmayı seçiyorum belli değil.Şiir bana ben dizeler boş boş bakıyoruz bu günlerde. Bu bitmek bilmez salgın döneminde, günlerimiz soldu güller gibi. Hepimizin hayatı,kitap arasındaki kuru güllere benzedi.Umudu,sevgiyi,neşeyi,sevinci,huzuru kaybettik acıdı canımız.Covid 19 ayraç oldu hepimizin hayat kitabında.C.önce,C sonraya ayrıldı zaman ve anılar.Aynı Milat gibi.Bugünler geçse bitse bile ömür kitabımızın arasında kalacak solmuş bu günler ve bu ayraç.Unutmak mümkün değil izi fena kaldı hepimizde.
SOLMUŞ GÜNLER
