Onu ilk tanıyıp okuduğumda SAKINCALI PİYADEYDİ. Yazarlığı,düşünce ve idealleriyle kendisine hayran bıraktırmıştı beni .Tüm kitaplarını okumuş,tüm sohbetlerini izlemiştim. Babacan, sevgi ve şevkat dolu ama inançlı sesiyle anlattığı her şeyi dinlemiş ve aydınlanmıştım. O tane tane ama acı gerçekleri söylüyordu.İnanıyor,okuyor ve seviyordum onu.Çünkü o yaşadığı zamanın feneriydi.O ışık veriyordu.Halkını aydınlatıyor, tüm gerçekleri haykırıyor, tehlikelere karşı uyarıyordu. Korkmuyordu hiç. O konuştukça;rahatı kaçanlar, susturmak isteyenler planlar yapıyordu. O ölümü bekliyor, öldürüleceğini biliyor,söylüyor ama korkmuyordu. Büyük gazeteciydi,koca yürekli bir adamdı.Korkmadan öldü,öldürüldü.Bir 24 ocakta gitti dediler.Oysa her gitti sandıkları gibi o da kalplerdeydi, unutulmazlardaydı ve ölümsüzlerdeydi bilemediler.Uğurlar Olsun dedik.Bir gözlük,bir kaleme sakladık onu.UNUTMA EY HALKIM dedi.Unutmadık seni UĞUR MUMCU.
Unutmadım
