Kardeşlerimin de benim de saçımızı okşayan,derdimizi dinleyen, bizimle ağlayan, cebimizi dolduran akrabalarımız hiç olmadı .Elini tutup şımaracağımız,omuzuna yatıp akıl alacağımız babaannemiz de yoktu.Ak saçlı kadınlara erkeklere hasrettik biz.Dedemiz, büyük babamız da yoktu.Dede diyemedik ağzımızı doldurarak.Düşeriz diye bisikletimizin ardından koşmadı büyükbabamız.Avuç içlerinde elimizi, sevgisinde kalbimizi ısıtacağımız teyzemiz,başımız belaya girerse gelir kurtarır diye güvendiğimiz dayımız da yoktu.Var olanlar da zaten yoktu.Akıl danışacak bir aile büyüğüne hasret yıllar ve olaylar yaşadık.Yoktular yoktular. Kanını taşıyan bir akrabaya hasret yaşamak böylesi zor mu gelir deme arkadaşım?İnan çok zor. Yaşayan akrabalar uzakta veya size yabancıysa,diğerleri toprağa armağan edilmişse; Hayat ve olaylar çok çok zor geliyor insana.Akraba açlığı ile saldırıp, sığındığımız sevgi ve sadakatlerine güvendiğimiz vefalı dost ve arkadaşlar olmasa, bu yoksulluğa katlanmak imkansızlaşırdı eminim.Varken yok olanlara da,sevdiğimiz kadar sevmeyenlere de,yabancıları bize tercih edenlere de,kalanlara da gidenlere de SELAM OLSUN neyleyim.
ZATEN YOKTULAR
