YILDIZ OLDUM BEN
Yılların birinde, ayın 13 ünde vurdu beni. Sakin, sade, mutlu, huzurlu, neşeli, sağlıklı yürürken yolumda doğrulttu da namluyu sıkıverdi kurşunu. Yapamaz, basamaz sanmıştım tetiğe. Hiç acımadan dokundu da can evimden yaktı beni.
Bir saniyeden kısaydı sanki gözümün önünden film şeridi misali geçen yaşamım. Bitiyordu ha! Böylesi kalleş bir kurşunla tükeniyordu öyle mi? Oysa ne güzel güzelliklerim olacaktı benim! Ilık ılık bir şeyler akıyordu bedenimden yattığım toprağa, koyu kırmızı bir şeydi. Bağırmak istedikçe, sessizlik basıyordu yüreğimi.Soluk almak istedikçe nefessizlik doluyordu ciğerime.
Ne kimse görüyor, ne de kimseler duyuyordu beni. Bir el bile uzanmadı bana. Kaldırımlarda bir cansız canlıydım.Kulaklarımda kurtlar uluyordu. Tepemde ise leş kargaları ve akbabalar turlayıp duruyorlardı. Beni istiyorlardı. Kim bilir, hangi öğünlerine ziyafet? Sağımdan solumdan sokağın ta başından neşeli, coşkulu telaş ve sohbetleri ile insanlar geçiyor, çığlıklarıma bakmıyorlardı bile. Kara giysili sıska bir adam duruyordu ayak ucumda, çirkin mi çirkindi yüzü. Oysa ne yakışıklı gelirdi bana eskiden.Dişleri ağzından fırlıyordu sanki bir zamanlar koca dediğim bu adamın. Gözleri zekadan mahrum ve yüzü eblehti. Sırıtıyordu pis pis ve yağlı saçlarında batan güneşin son ışıkları yansıyordu.
Kalkmak istiyordum. Yapıştığım ve düşürüldüğüm yerden. Kalkmalı ve bu acımasız sonu bitirmeli, bu kara giysili siyah yürekli adama dersini vermeliydim. Başımı çeviremeden göz ucuyla baktım.Bir parmak boyu yanıma. Bembeyaz giysiler içinde, başında bir ışık demetiyle biri ağlıyordu. Tanıyordum onu ama, benim için niye ağlıyordu böyle gizli gizli? Koşsaydı da kaldırıp kaçırıverseydi ya beni. Elini bir uzatışıyla dokunurdu, o kadar yakındı ki bana. Ama o sadece ağlıyor ve susuyordu.
Gün battı saniyeler içinde. Karardı her yer. Son kez baktığım gökyüzünde, bir yıldız kayıp uzaklaştı apansız…
Ayın 13 ünde yıldız oldum ben.
Aytül Kahraman