Ben izleyemedim televizyonda verilen hayvan katliamı görüntülerini.Çünkü bu kadar büyük bir vahşete benim bakmam seyretmem mümkün değil.Kadına şiddet,çocuğu şiddet ve hayvana şiddet üçgeni arasında sıkışıp boğulduğumuz bu günlerde nefes alamaz hale geldik.
Bu yaşıma dek çok şükür ki ben bir şiddete maruz kalmadım.Ne annemin babamın,ne abimin ablamın ve ne de eşimin eli kalkmadı bana.Hiç bir öğretmenimin tokatı yakmadı yanağımı.
Ancak komşumu gördüm, öğrencimi gördüm, velimi gördüm.Sokakta gördüm filimlerde,dizilerde gördüm kadına,çocuğa şiddetin türlerini.Hep çok üzüldüm buna.
Evet başı boş dolanan hayvanlardan hep çekindim, yaklaştıklarında havladıklarında korktum da.Evimde hiç bakıp besleyemedim kediyi,köpeği. Fakat başlarına kürekle vurun yok edin de demedim.Bu tür hayvanları besledim ve korudum hep.Eziyet çektiklerini görünce içim yandı.
Bir insan, bir müslüman nasıl zarar verir bir canlıya.Hem de İslamın kalesi denilen bir ülkede.Nasıl canı yakılır,kanı akıtılır bir canlının?
Bu kadar azgınlık hiç hayra alamet değil bence.Erkek şiddetiyle ölen yüzlerce kadın,zarar gören minicik çocuklar,zehirlenerek, darp edilerek,işkence edilerek hayattan koparılan bunca hayvan yok olmuş bir insanlığın işareti değil mi?
Azmış toplumları helak eden yüce rabbim; 25 kasımın taşıdığı anlam içinde yalvarıyorum size islah edin bu ülke sınırları içinde yaşayan azgın kullarınızı.Zira biz gerçek inananlar dayanamaz olduk bu vahşete,inancımızı sorgulayıp duruyoruz.
ŞİDDETE HAYIR
