DUYGULARLA RAKS
Cavidan ın güneşler açıyordu içinde çiçek çiçek, her renk tonuna binlerce yoğunluğu eklercesine pırıl pırıldı. Yağmurlar içinde yağıyordu, yaşanmamış unutulmuş her duygu yeşile çalıyordu, damlalarla bezenip. Mis gibi toprak ve gün kokusu yayılıyordu bedenine, ruhunda kuytu köşelerin serinliği. Her gün bir UMUT, bir SEVİNÇ demekti, yaşamak için sebepler ise sıra sıra…
Kulağında uzak denizlerin dalga sesleri avuçlarında boncuk boncuk ter izleri ve gidemediği o kumsallarda ayak izleri. Karşı sahillerde batan güneşin sudaki aksi ve hiç kimsenin bulmayı beceremediği altın camlı evler. Pişirilen yemekler, sarf edilen emekler, sunulan hediyeler onaydı, ONUN içindi. Güzeli, iyi ve doğruyu yaşamaktı onunla. Sevgi ve aşktı ona duyulan anlatılmaz. Uçmaktı kanatsız oradan buradan.
Gündüzler gecelere, geceler sabahlara gebeydi özlem ve tutku dolu, yüreğinde her söz bestelenmemiş şarkıydı, gölgesi değil kendisiydi yaşayan, onunla doyumsuza ulaşan. Hiç kimse bozmasındı, bozamasındı ve bu rüya hiç bitmesindi. Gelmesindi o yoğun karanlıklar, gelemesindi çözümsüz yalnızlıklar. Yüreği kurak topraklar misali patır patır çatlamasındı yeniden. Takvimden düşen her gün korkutmasındı onu bir daha… Bitmesinde bu sevda.
UYANMASINDI GERÇEKLERE, AMA UYANDI, UYANDIRDILAR ÇOK YAZIK.
Aytül Kahraman