Hep geçmişteki günleri ve o günleri paylaştığımız insanları düşünüp anıyoruz.Bakıyorum da benim arkadaşlarım hep geçmişi özlüyor.O zamanki insan ilişkilerindeki dürüstlüğü,içtenliği,çıkarsız dostlukları hatırlıyor.Hoyratlık ve bencillikten uzak kibar,görgülü davranışları bugün göremediği için çok üzülüyor.Nasıl üzülmesinler ülkemizde 1960’lı yıllarda ilkokullarda Adab-ı Muaşeret diye bir ders okutulurdu.Bu derste toplum kuralları öğretilir,yapılmaması gerekenler vurgulanırdı.O zamanlarda ilkokulda okuyan bir çocuk büyük yanında ayaklarını uzatıp yatmanın,oturmanın ayıp olduğunu,mendile hapşurması gerektiğini bilirdi.Kibarlık,zerafet,nenezaket vardı insanlarda.O zamanki çocuklar yolda sohbete dalıp geçişi engellemenin doğru olmadığını bilirlerdi.O dönemlerde ilkokul öğrencilerin bilip uyguladığı görgü kurallarını saysam içimizden bunları hala bilmediği için utananlar çıkabilir.Hep merak etmişimdir,acaba aramızdan kaç kişi görgü ve ahlak kurallarını google emmiye sorup bulmuş, okumuş öğrenmiştir.Kaç kişi yanlışını düzeltmenin çabasına girmiştir.Geçmişin ilkokul diploması günümüzün hangi düzeyine denk gelir söylemeye çekiniyorum.Ancak her şeyi aile veya okul vermemiş olabilir. Emmine sor öğren be kardeşim,her bir şeyi sorup duruyorsun ya.Şarkıcının sütyen ölçüsünü soracağına,kalabalıklarda nasıl konuşulmaz,nasıl gülünmez,nasıl yenmez içilmez ve niye küfür edilmezi sorup öğrensene.Gayret et,emek ver. Zor değil çünkü insan olmak.
GÖRGÜ ŞART
