Öğrencisinin ders içinde kendisine yaptığı abuk subuk el hareketlerini içeren video ile sosyal medyada gündem olan Eyüp hocanın söyleşisini içim titreyerek, gözlerim dolarak izledim. Meslektaşımın üzüntüsü,öğrencinin rezilliği için kahroldum. Mesleğime hala devam etmiyor oluşuma şükür edip, huzur buldum.Bir öğretmene iyi ki hala sınıfta ders anlatmıyorum sevincini yaşatan bu dönemi ve…
Bir gün değil,bir saat bile televizyonların sabah ve öğleden sonra kuşaklarındaki kadın programlarını izlemedim. Müge Anlı’yı,Esra Erol’u ve diğerlerini yorumlayıp, ahkam kesecek kadar bilgi sahibi değilim.Kanaldan kanala gezerken görmüş ve anlık dinlemişliğim var onları o kadar.Çok kültürlü ve zaman sıkıntısı çeken bir insan olup bu yayınları küçümsediğimden değildi seyretmeme sebebim….
“Bu hayatta büyük konuşmayacaksın. Mesela “Ben asla…” diye başlayan cümleler kurmayacaksın. Başkasının başına gelen her şey benim de başıma gelebilir diyeceksin. Ve hiç kimseyi yaşadıkları için kınamayacaksın. Derler ki; “Sözlerin imtihanın, güldüklerin gözyaşın olabilir.” Gerek kendimle, gerek yakınlarımla ilgili hiç bir konuda şımarıkça övünmedim. Başkalarının hayatları,aileleri ve evlatları için ise…
Çok küçük yaşlardan itibaren en başarılı olduğum ifade şeklim yazmaktı.Yaz dendiği anda zemberekten fırlamış gibi yüreğimden dökülüveriyordu sözcükler.Bu o kadar ölçüsüz oluyordu ki öğrencilik yıllarımda tüm edebiyat öğretmenlerim sınavlarda kompozisyonu kısa keseyim diye kağıt kısıtlaması getirdiler bana.Hatırlarsınız.Türkçe veya edebiyat derslerimizde sınav sorularından biri mutlaka bir atasözü bir deyimden yararlanarak kompozisyon…
Ağaçların, yanarken için için ağlama sesine benzer tiz bir bir ses çıkarttığını yani “Ağaçların yanarken ağladığını” biliyor musunuz?Nerden bileceksiniz. Siz ağacın gölgesinde yiyip içip çöpünü olduğu gibi orada bırakanlar değil misiniz?Çocuğunun kirli bezini sahillere, sigarasını kaldırıma,çekirdek kabuklarını sokağa atıp geçenlerden değil misiniz?Evini bal dök yala,memleketi bok dök sıva diye kullanan…
Fırsat bulanların yan gelip yattığı, yazın en sıcak gününde benim gibi yazarlığa gönül vermiş insanların konu bulmakta zorlandığını sanıyordunuz değil mi?Hiç de değil.Ülkemiz Allahın en sevdiği veya gözden çıkardığı ilk ülke olduğundan mı nedir.Aksiyon,göz yaşı,üzüntü ve bedduasız günümüz geçmiyor.Konu bolluğu içinde dert üstü deva üstüyüm.Keyif ben fe kalem bende.Selden yangına…
Hep geçmişteki günleri ve o günleri paylaştığımız insanları düşünüp anıyoruz.Bakıyorum da benim arkadaşlarım hep geçmişi özlüyor.O zamanki insan ilişkilerindeki dürüstlüğü,içtenliği,çıkarsız dostlukları hatırlıyor.Hoyratlık ve bencillikten uzak kibar,görgülü davranışları bugün göremediği için çok üzülüyor.Nasıl üzülmesinler ülkemizde 1960’lı yıllarda ilkokullarda Adab-ı Muaşeret diye bir ders okutulurdu.Bu derste toplum kuralları öğretilir,yapılmaması gerekenler vurgulanırdı.O zamanlarda…
Dediler ki