631 kilometre bitiyor.Sanki kör bir kuyudan gün yüzüne çıkmış kazazeler misali yürüyoruz koridorlar,hastalar,servisler arasında.
Yapılması,açılması kimileri için övünç meselesi olmuş yürü yürü bitmez yollarıyla çile dergahı olan şehir hastanesinin asla durmayan ve asla gelmeyen asansörlerini bekleyip duruyoruz.Bizi kazasız bu şehre ulaştıran Rabbimin beni, kardeşimin odasına da ulaştıracağına yürekten inanarak dualar ediyorum.
Aşırı kalabalıkta etrafa koşuşturan insanlar içindeyiz.Ayaklarımızda takat kalmamış olsa bile kolumuza girip bana ve eşime yürüme desteği veren yeğenlerimizden güç alıp bataryamızı şarj ediyoruz.Varılmış büyük hedefin içinde, varılacak küçük mesafeli yolu aşmaya çabalıyoruz. Yürümeyip, sürünüyor ama etrafı, yürüyoruz deyip kandırıyoruz.
Dakikalardır gelmemeye niyet etmiş asansörün,kazara uğradığı zemin katta kendimize ite kaka yer açıp yukarı doğru seyahate başlıyoruz. Kardiyoloji servisinin 22 numaralı odasına ulaştığımızda yüzünün çoğunu kaplayan oksijen maskesinin altından;hüzünlü,yorgun, solgun bir yüzle bakan ablama kavuşuyorum.
Gözlerimizle kucaklaşıyor,gözlerimizle öpüşüyor , gözlerimizle birbirimize tutunuyoruz.Onu sağlığına kavuşma çabası içinde görmek büyük bir servet kazandırıyor bana.
Şükrüme şükür katıyorum.Zamana dostumuz,zamana yoldaşımız ol diye dualar ediyorum.Biten kilometreler,biten yoğun bakım kapıları,biten gözyaşları,azalan korkuların birikimiyle yazmaya elimin varmadığı günlere inat duygu hovardalığına başlıyor sözcüklere sığınıyorum.Refakatcilik görevimin yazarak,okuyarak başındayım emin olun.
Şimdi biz Soysal kız kardeşler;Yılmazların,Kahramanların desteğiyle bu yeni mücadeleden galip çıkma gayreti içindeyiz. Yazarak, arayarak,önemseyip değer vererek gönderdiğiniz tüm sağlık duaları ve dilekleri için sonsuz teşekkürler.Bizi duasız,bizi sizsiz bırakmayın lütfen.Yaşadıklarımızın sadece aydınlık yanını yaşamanızı diler,sevgiler sunarız.
GÜÇ VER ALLAHIM
