Hafta başında sokağımızdan süratle geçen ambulansın,adres arama çabasına kaygıyla bakarken aracın sürücüsünün kadın olduğunu fark edince çok şaşırıp, imrendim.
Şaşırmamın nedeni böylesi seri,hızlı,kusursuz araç kullanan şöförün gencecik bir kadın olmasıydı. İmrenmemin sebebi ise;41 yıldır araba kullanmama rağmen bu genç kadın kadar ileri sürüş tekniklerini bilmememdi.
Ben ne zaman umudumu yitirsem ben ne zaman karamsar olsam öznesi kadın olan güzellikleri görür, tekrar dirilirim.Bu kez de öyle oldu.Türbanlı ambülans şöförü kızım,ordumuzun deniz,kara,hava harp okullarının mezuniyet birincilerinin kız evlatlarımızın olması çok gururlandırdı beni.Spor alanında, siyaset,sanat,ekonomi,eğitim ve toplumun diğer kesim ve etkinliklerinde kadının adını duyuran her hemcinsim gücüme güç kattı benim…
Meslek yıllarımda bile,tartışmasız her zaman başarı ipini en önde kız evlatlarım göğüsleyip sevindirirlerdi beni…Çünkü bu mutluluk, bu sevinç, bu gurur dolu duygulara itilmiş,kakılmış tüm kadınlarımız adına çok ihtiyacımız oldu hep.
“Kadının Adı Yok” demişti rahmetli yazar Duygu Asena.Kadının artık adı da,sesi de var diyebilmek ne büyük mutluluk.
KADININ ADI VAR
