12,15,18,21 yaşlarım sancılı,korku dolu yoğun çabalı geçti.Canım burnumda yaşadım bu yaşlarımı.Devamlı tehdit ve uyarı altındaydım.Çok çalışıyordum.Ne gönlümce gezebildim,ne oynayabildim .Çünkü bu yaşlarımda ben diploma alacak,okul bitirecektim.Aynı ilkokulu,ortaokulu,liseyi,yüksekokulu bitiren kişiler gibi omuzlarıma yüklenmiş mezuniyet,diploma kaygıları yaşamıştım.Ne kadar önemliydi diploma almak o zamanlar.Kırmızı kurdeleli diplomayı kucaklamak hatta duvarlara asmak gururdu.Okulda idarecilik yaptığım yıllarda diploma almaya hak kazanan çocukların en güzel kalemle ve yazıyla hazırlanmış diploma alması için çok çalışır özenirdim.İmkansızlıklarla okula gidemeyen, mezun olup diploma alamayan çok kişinin bugün bile hüzün dolu olduğunu biliyorum. Ancak,ne kadar boşa geçmiş bu yaşlar ve bu meslek yıllarım.Artık diploma olmasa da oluyor çünkü.Diplomanın sahtesi ile yükselen,olmadan atanan, aşırma bilgilerle rektör olanlar var, ama ayıplayan yok. Hırsızı,arsızı,sapığı,aşıranı, kaçıranı hoş gören, yalancıyı,vuranı,kıranı ayıplamayı kınamayı akıl edemeyen insanlarla aynı havayı solumaktan utanç duyuyorum.Gurur,şeref namus,iman gerek insana.Kayıp yaşlarıma, kayıp yıllarıma şimdi çok üzülüyorum.
Kayıp Yıllar
