Türk Silahlı Kuvvetlerine Albay rütbesiyle hizmet eden babam 1964 senesinde kendi isteği ile emekliye ayrılmıştı.Ben o zaman 8 yaşında ve ilkokul 2. sınıftaydım.
Babamın aldığı emekli ikramiyesi aynı o yılın son iki harfi gibi 64 bin liraydı.Ömrünü şehir şehir gezip hep kiralık evlerde geçiren,ev sahibi kahrı çok çeken anne ve babamın tek hayalleri kendi evlerini almaktı.O zaman yaygın olmadığı için çokca askeri lojmanlarda da otururamamıştık. Hep kiracıydık, hep kiradaydık…
İkramiye tutarıyla önce ev sonra kalan tutarla bir araba alma hayali kuran babam, ne mutlu ki o yıl bir ikramiye ile ikisini de alabilmiş ve hayalini gerçekleştirmişti.Bir de şimdinin emeklilerini düşününce insan üzülmeden duramıyor ne yazık.
Artık hem evimiz hem arabamız vardı.Araba yeni model olmadığı için masraf çıkarıp,çok para yiyerek canımızı acıtsa da,evimizde çok mutluyduk.
Ankaranın Bahçelievler semtinde
Anıtkabiri ve Rasat Tepeyi görebilen ferah bir evdi.Üç kocaman balkonu, 3 odası vardı.O zamanlar gözüme çok uzun görünen koridorunda koşturur,misket ve top oynardım.
İlkokulu,ortaokulu,liseyi o evde bitirdim.Sokak oyunlarını oynamayı,patene,tornete binmeyi, mahalleler arası futbol ve yakan top maçları yaparak zafere ulaşmanın tadını o evde öğrendim.İlk ve son bisikletime orada sahip oldum.Hala unutamadığım isimlerini tek tek sayabildiğim arkadaşlarımı orada tanıdım.
Tam 60 yıl önceydi bu anlattıklarım size.Bizden sonra abimin ve ailesinin oturmaya devam ettiği o canım evimiz artık yıkılıyor.Kentsel dönüşüme girdiği için yenilenme işlemi başlatıldı. Alındığında sokağının en güzel evi olan (Onlar Apartmanı) ismiyle yarım asırdır ayakta duran; anılar,mutluluklar albümü dediğim evimiz yıpranmış yorgun,bitkin haliyle artık yaşadıklarına, yaşattıklarına veda ediyor.
Dün gece derin bir uykuya girmeden o evimizin her köşesinde düşüncelerimde son kez dolandım,beynime yeniden kazıdım planını.En mutlu yaşlarımı, en güzel aile anılarımı yaşadığım evimizi uğurladım ve onunla vedalaştım.Orada veda ettiğim tüm eşşiz olay ve insanları gönlümün kilidi kırık sandığına sakladım.
KENTSEL DÖNÜŞÜM
