İsteyerek seçmediğim mesleğimi çok severek yaptım ben.Bir daha gelsem dünyaya,bu kez tek tercihim ve tek isteğim olarak seçerim.
Kimi insanların küçümseyip sevmediği öğretmenlik gerçekten harika bir meslektir.Çok sevmek ve sabretmekle güçlenen manevi haz alınabilecek en onurlu bir meslektir.
Sağlık koşullarım nedeniyle hayal ettiğimden daha az çalışma imkanı bulsam bile her günü doya doya geçti,gitti yılların.Tek sevmediğim meslek gerekliliğim müfettişlerin denetlemeye gelmesiydi.Sadece bir gün dersinize gelen bir kişinin başarıları objectif değerlendirme yapamayacağı kaygılarım hep oldu.
Korku,kaygı,heyecan çok yaşadım.Müfettiş adı bile beni tedirgin etmeye yetiyordu.Hiç istemiyordum gelmelerini.Bu çok tedirgin eden durumu yaşamak beni mesleğimden soğutuyordu.Bizim mesleki geleceğimizin bir kişinin vereceği notlarla belirlenmesi beni paniğe sokuyordu.
Hiç bir denetimden üzgün çıkmasam düşük puanlar almasam da; gözlenmek, açığımın eksiğimin araştırılıyor oluşu içimi kemiriyordu.Ben kendimi bilsem de gelen yetkililerin kimi arkadaşlarımıza yaptıkları eleştirilerin saçmalığı çok endişeye sokuyordu beni.
Emekli olalı çok uzun zaman olduğu halde hala rüyalarımda müfettişler gelir dersime benim.Nefes nefese korkarak uyanırım.Mesleğimi başarı çıtası yüksek ve hırslı yapmak bende travma yaratmış olmalı ki korkusu hala benimle dolanıyor.
Bir öğretmeni; yöneticisi ile öğrencileri dışında kimsenin puanlamasına gerek yok bence.Müfettişler yapmasın bu işleri.Çünkü çok tedirginlik veriyor herkese.Bir daha öğretmen olmazsam eğer tek sebebi müfettişlerdir.Bu uygulama varsa çok sevsem de ben vaz geçerim mesleğimden.O kadar sevmiyorum onları yani.
Dediler ki