MUTSUZUM

Nefreti aklımda,küslüğü kalbimde uzun süre tutup taşıyabilen bir insan değilim.Bedenimin hiç bir hücresinde negatif bir düşünce ve duygu kalsın istemiyorum.Yani kavgadan beslenen, kargaşadan haz alan,tartışmayla güçlenen insanlardan değilim ben.Militan yanım vardır,dobrayımdır,düşündüysem saklamam söylerim.Bazen çabuk kızar,kafa koparırım. Bunlar doğru.Ama kötülük,nefret gibi duygulara gebe kalmam.Sadece canımı sıkana kırılır,soğur,silerim gider.Benim kendini akıllı beni aptal sananlarla,haddini aşıp terbiye etmeye çalışanlarla aram hiç iyi değil.Bu yönümü babamdan aldığımı sanıyorum.Onunda haksızlığa uğrayıp saygısızlık gördüğünde çok net çözümleri vardı.Yapması veya söylemesi gerekeni söyler dırdır hiç etmezdi.Sonra o kişi ve olay için bir daha üyorum yapmazdı.Kim nereyi hak etmişse gönlünde oraya oturtturulmuş olurdu.Ben fazlaca babacı olduğumdan mı nedir hep onun gibi davranıyorum.Ancak son zamanlarda duygu ve davranışlarımda negatif ve olumsuz düşünceleri daha uzun tutuğumu gözlemledim.Yurdumun göz yaşları,aşırı sıcaklar,insanların mutsuz acı dolu isyanları,yok olup giden doğa ve canlılar,milletine mutluluk yaşatamamış siyasiler,herkes kadar beni de ben olmaktan çıkarıyor.Nefretin bile hafif kalacağı çirkin duyguları medela tiksinmeyi çok fazla kişi için kalbimde barındırdığımı üzüntüyle görüyorum.İçimde komik cümle geçecek dostlarım beni duyarsız sanacak diye kasılarak yazı yazmanın ne kadar zor olduğunu anlamam size.Dudaklarımızdan gülümsemelerimizi çalanlara bu hayat haram olsun.