Pirinci okuyorlar, meyveyi okuyorlar, şekeri okuyorlar, suyu okuyorlar da sıra kitaba gelince hiç okumuyorlar!diye dert yanmış İlber Ortaylı hoca.Ben eski yıllara nazaran insanların ellerinde daha çok kitap görsem de , hala kitap okumayı sevmeyen büyük bir kesimin olduğuna ben de inanıyorum.Okumaktan sıkılmak,kitaplara uzak olmak bana yabancı olsa bile şimdi burada…
Nefreti aklımda,küslüğü kalbimde uzun süre tutup taşıyabilen bir insan değilim.Bedenimin hiç bir hücresinde negatif bir düşünce ve duygu kalsın istemiyorum.Yani kavgadan beslenen, kargaşadan haz alan,tartışmayla güçlenen insanlardan değilim ben.Militan yanım vardır,dobrayımdır,düşündüysem saklamam söylerim.Bazen çabuk kızar,kafa koparırım. Bunlar doğru.Ama kötülük,nefret gibi duygulara gebe kalmam.Sadece canımı sıkana kırılır,soğur,silerim gider.Benim kendini akıllı beni…
Fırsat bulanların yan gelip yattığı, yazın en sıcak gününde benim gibi yazarlığa gönül vermiş insanların konu bulmakta zorlandığını sanıyordunuz değil mi?Hiç de değil.Ülkemiz Allahın en sevdiği veya gözden çıkardığı ilk ülke olduğundan mı nedir.Aksiyon,göz yaşı,üzüntü ve bedduasız günümüz geçmiyor.Konu bolluğu içinde dert üstü deva üstüyüm.Keyif ben fe kalem bende.Selden yangına…
Ailemden,akrabalarımdan,öğrencilerimden,komşu ya da arkadaşlarımdan beddua aldım mı bilmiyorum. Yüzüme söylenmiş böyle bir sözü hiç hatırlamıyorum. Arkamdan ve gıyabımda söyleyen mutlaka olmuştur.Yanlış şerit değiştirdiğimde arkamdaki sürücü,kırık not alan öğrencim,duymak istemediği gerçeği dan diye yüzüne söylediğim akrabam mutlaka saydırmıştır bana.Ama küfür müydü,lanet miydi sayılan elbette ayıramıyorum.Ben günah dedikleri için lanet okumaktan korkup…
Dediler ki