Çağdaşı olup, görmeyi tanımayı çok istediğim bir şairdir Neyzen Tevfik.Ama olamadı ne yazık ki.Neyzen,Osmanlı döneminde istibdata,cumhuriyet döneminde devrim karşıtlarına karşı verdiği mücadele ve yazdığı şiirleriyle ölümsüzleşmiştir.Bir çok insanın ağzına bile almaktan çekineceği küfür sayılacak sözleri şiir ve sözlerinin arasında çekincesiz kullanmıştır.Hayatının son dönemlerinde Bakırköy akıl hastanesinde dinlenmesi bile onun sıra dışı kişiliğinin ifadesi bence.Dün üşenmeden yazdığı bir çok satırı yine okudum.Kendim söylemiş, yazmış, okumuşcasına içimi rahatlatan ohhh dedirtten dizeleriyle buluştum.Ne kadar ileri görüşlü ve dönemi hiç geçmeyen yargıların sahibiymiş şair.Aynı Can Yücel gibi.Yücel in de davudi sesiyle okuduğu şiirlerini çok severdim.Onu görme dinleme imkanımın olması ne güzeldi.Bu iki ustayı özlediğimden mi yoksa onlar gibi küfürbaz olasım geldiğinden mi bilmiyorum andım bu yazım da onları işte.İçimde köpürüp taşan kötü sözcükleri tutup tutup yerlerine oturtmak çok yıpratıcı oluyor.Sal gelsin demeyin sakım,çok söz dinler acayipte dolmuşa binerim.Hepimiz yanarız sonra.
Neyzen Tevfik
