“Bugün 21 Ağustos yeniden dünyaya gelişimin 9.yılı.Milli bir bayram çoşkusuyla şarkılı, türkülü ve marşlı kutladım ben; bugün beni.
Afferin kız dedim 2.kez doğmayı becerdin”Sonra bir marş dolanıp durdu dilimde. “Müjdeler var yurdumun toprağında taşında.Erdik cumhuriyetin 50 şeref yılına”50.yıl marşımızın zihnimde kalan bu dizesi fırtttt diye çıktı geldi bu bahaneyle.
Söyledim en ciddi halimle.Hazır ola gecesim geldi,o kadar ciddiyim yani.Bir döpiyesim eksik üstümde .Ciddiyetimde sınır, tavan yani.Hazır ola geçecem geçmesine de , rahat diyecek kimse olmayınca yakınımda,hazır olda kala kalırım ocak başında diye geçemiyorum.Ancak çok geçesim var inanın.İçimde delice bir istek, hazır ola geç geç diye dürtüyor beni.
Ardından İstiklal Marşımızı da bağırarak okuyorum evin içinde.Okumaya okumaya unutmayayım diye.Hazır pla nihayet geçiyorum.Kalp ameliyatımın yıl dönümünde milliyetçi duygularım çoşmuş halde. Ben de hakkını veriyorum.
Mutfak, banyo arasındaki koridoru rap rap gidip geliyorum.Tören kıtası becerimi kaybetmemişim şükür.Yalnız, başımı sağa çevirip yürürken selamlıyacağım yerde; şort üstüne giydiği atlet tişortüyle oturan adam benim ciddiyetime hiç yakışmıyor.Benim törenime bu halde katılması içler acısı.Yüz vermiyorum ve onu selamlamadan tırıs geçiyorum önünden.
“Şortlu adam; Aytül ne yapıyorsun öyle”diye soruyor birden.Zınk diye durduruyorum merasim alayını.Hayli vakur ve gururlu,”baypastan sağ çıkışımın 9.yılını kutluyorum ey halkım haberiniz bile yok” diyorum.
Adamın “Tövbe tövbe” dediğini duyar gibi olup kendimi yine marş marş ocak başında buluyorum.Pişen zeytinyağlı biber dolmasının altını tören heyecanıyla yakmadığım için kendimi kulluyor,yanağımdan bir makas alıyorum.
Afferin bana be.Yine çok mükemmelim bugün.Efendim ne dediniz duyamadım,bir daha söyleyin lütfen.”Ruh ve akıl hastalıkları uzmanına mı gitsem iyi olur”?Niyekine ne oldu ki şimdi?
Dediler ki