ETLİK YILDIZI

1.1 milyon metre karelik kapalı alanı,4050 yatak kapasitesi olan 2022 tarihinde yaşadığımız Ankara ilinin Yenimahalle ilçesinde açılan Etlik Şehir hastanesinin camından izliyordum geceyi.Türkiyenin en büyük şehir hastanesi olduğunu öğrendiğim uçsuz bucaksız binalar silsilesinin içinde bir yerdeyim.6.kat acil cerrahi bölümünde uyanık bir kadınım.

Saat 03.15 bölüm koridorları ve baktığımda çok net görebildiğim hemşire bankosu loş ve çok sessiz yine bu gece. Yatağımda sızlayan yaralarım nedeniyle sık sık uyanıyorum.

Refaketcim bu kez yeğenim Seda.Yazgı nöbetini ona devredip yuvasına gitti.Biri halasına, biri yengesine bakmaya kendini adamış iki Melek kalp onlar.Gündüz işte,gece benim yanımda günü bitirmeye çabalıyorlar.Eğilip bakıyorum,mışıl mışıl uyuyan abimin emanetine.Açılan omuzundan üşür diye kaygılanıp, eğilip battaniyesini örtmeye gayretleniyorum.

Bir pike,bir örtü, bir battaniyenin ne ara bu kadar ağarlaştını anlayamıyorum. Çıtımı çıkarmıyor, yatağımda kıpırdamıyor,çok cici kız oluyorum.Meleğim uyanmasın istiyorum çünkü.

Yapılış süresince yıllarca etrafından geçip durduğumuz ve bittiğini biz göremeyiz dediğimiz hastanede; kesilip biçilmiş halde yatıyor olmak hiç inandırıcı gelmiyor bana.Zamanda yolculuk gibi bu.

Ankara ve Etlik sırtları gecenin karanlığında parlayan zincir kolye gibi duruyor yine.Acile gelip giden araçların farları yansıyor gökyüzüne.Tavana dikili gözlerimle o silik ışıklara bakıp duruyorum.

Babamın yuvamızın ilk ışığı olan ablam Betül’e Dikmen sırtlarında bir evde doğduğu için “DİKMEN YILDIZIM”diye sarıldığını hatırlıyorum.Baba bak ben de artık ETLİK YILDIZI oldum diye fısıldıyorum ve belki oralardan gelir bana da sarılır diye uykuya dalıyorum…